262 - ينبغي لمن عرف نفسه أن يفارقه الحزن و الحذر 10937 .
263 - ينبغي أن يكون الرّجل مهيمنا على نفسه ، مراقبا قلبه حافظا لسانه 10947 .
264 - ينبغي لمن أراد صلاح نفسه و إحراز دينه أن يجتنب مخالطة أبناء الدّنيا 10951 .
265 - ينبغي لمن عرف نفسه أن لا يفارقه الحذر و النّدم خوفا أن تزلّ به القدم 10952 .
266 - ما أحقّ الإنسان أن تكون له ساعة لا يشغله عنها شاغل يحاسب فيها نفسه فينظر فيما اكتسب لها و عليها في ليلها و نهارها 9684 .
267 - ما المغبوط إلّا من كانت همتّه نفسه لا يغبّها عن محاسبتها از پستى دنيا پاكيزه سازد .
262 - براى كسى كه نفس خويشتن را مى شناسد سزاوار است كه اندوه ، و احتياط از او جدا نشود ( پيوسته در انديشه و اندوه باشد ) .
263 - سزاوار اين است كه مرد گواه بر نفس خود ، نگهبان دل خويشتن ، حفظ كننده زبانش باشد .
264 - براى كسى كه اراده اصلاح نفس و فراهم كردن دينش را دارد ، سزاوار اين است كه از آميزش فرزندان دنيا كناره گيرى كند .
265 - براى كسى كه نفس خود را مى شناسد سزاوار اين است كه انديشه كردن ( از بديها و تدارك آنها بتوبه ) و پشيمانى از ترس اين كه پايش بلغزد ، از وى جدا نشود .
266 - چه سزاوار است بر انسان كه براى او ساعتى باشد كه او را شاغلى از آن مشغول نساخته ، در آن ( ساعت ) نفسش را محاسبه كند ، پس در آنچه براى نفع و ضرر آن در شب و روز آن كسب نموده نظر افكند ( و به اين عمل خويشتن را بسازد ) .
267 - مغبوط ( كسى كه مردم تمناى حال او كنند ) نيست مگر كسى كه همت او
هداية العلم وغرر الحكم ( گفتار امير المؤمنين على ( ع ) ) ( همراه با ترجمه فارسى هداية العلم و غرر الحكم ) ( فارسى ) — صفحة 1471
مساهمون: عبد الواحد الآمدى التميمي
ص١٤٧١