در صحراى كربلا نداى :
« أَما مِنْ ناصِرٍ يَنْصُرُنا » « 1 » «
كجاست آن يارى كنندهاى كه ما را يارى نمايد ؟ » را سرداد ، باقى خواهيم ماند ؛ و دلاورانه بانگ خواهيم زد كه : ما ياران خدا و شيعهء ابا عبداللَّه الحسين هستيم . ما جلوهء ايثاريم و با تكيه و توكّل بر خداوند توانايى كه ما را به سوى عمل نيكو امر فرموده و پيروزى را نويد داده است ، به همهء وظايف اجتماعى خويش مىپردازيم . چنان كه خداوند مىفرمايد :
وَقُلِ اعْمَلُوا فَسَيَرَى اللَّهُ عَمَلَكُمْ وَرَسُولُهُ وَالْمُؤْمِنُونَ . . . « 2 » .
« بگو : عمل كنيد ! خداوند و فرستادهء او و مؤمنان ، اعمال شما را مىبينند ! »
همچنين مىفرمايد :
. . . إِن تَنصُرُوا اللَّهَ يَنصُرْكُمْ وَيُثَبِّتْ أَقْدَامَكُمْ « 3 » .
« اگر ( آيين ) خدا را يارى كنيد ، شما را يارى مىكند و گامهايتان را استوار مىدارد . »
هامش
( 1 ) - مجمع مصائب اهلالبيت عليهم السلام ، ص 236 .
( 2 ) - سورهء توبه ، آيهء 105 .
( 3 ) - سورهء محمّد صلى الله عليه و آله ، آيهء 7 .