نانى كه آغشته به خون و اشك ، ذلّت و خوارى ، سكوت در برابر گناهكاران و فروتنى در مقابل سلطهجويان است ، تلاش نماييم ؟ آيا از امام حسين عليه السلام كه او را امام ، رهبر و روشنىبخش راه خود قرار دادهايم - و اميدواريم كه شفاعت كنندهء ما در روز قيامت باشد - نمىآموزيم كه چگونه آزاده زندگى كنيم يا بزرگوارانه بميريم ؟ !
هنوز همچنان بانگ فرياد امام حسين عليه السلام كه عشقش در رگهايمان چون خون جريان دارد ، وجدان هر انسان با وجدانى را به لروزه درمىآورد كه :
« أَلَا وَإِنَّ الدَّعِيَّ ابْنَ الدَّعِي قَدْ رَكَزَ بَيْنَ اثْنَتَيْنِ : بَيْنَ السِّلَّةِ وَالذِّلَةِ
. وَهَيْهَاتَ مِنَّا الذِّلَّةُ .
يَأْبَى اللَّهُ لَنا ذ لِكَ وَرَسُولُهُ وَالْمُؤْمِنُونَ ، وَحُجُورٌ طابَتْ وَطَهُرَتْ ، وَأُنُوفٌ حِمِيَّةٌ ، وَنُفُوسٌ أَبِيَّةٌ ، مِنْ أَنْ تُؤْثِرَ طاعَةَ اللِّئامِ عَلى مَصارِعِ الْكِرامِ » « 1 »
. « آگاه باشيد ! كه زنازاده فرزند زنازاده ميان دو چيز پا فشرده است :
كشتن ما و ذلّت ما ! چه دور است كه ما ذلّت را بپذيريم ! خدا و پيامبران و مؤمنان و دامنهاى پاك و نياكان پيراسته ما و سرافرازان غيور و دلاوران با رشك آن را براى ما نمىپسندند . ( آرى ) پيروى فرومايگان را بر قتلگاه بزرگواران نگزينند ! »
آرى ، ما به يارى خداوند متعال ، شيعهء راستين اين امام غريب كه
هامش
( 1 ) - حياة الإمام الحسين بن عليّ عليهما السلام ، باقر شريف القرشي ، ج 3 ، ص 193 ، عن تاريخ ابن عساكر 13 : 74 - 75 .