با شمشير خود در صفّين جنگيد و با كلام و سخن پا برجاى خود ، با آنان به مبارزه برخاست . همچنين امام حسين عليه السلام گاهى با شمشير و گاهى با سخنانش با آنها پيكار نمود . امام حسين عليه السلام نيز همين خط مبارزه را پيگرى نمود ؛ زيرا در آغاز با بانگى بلند آواز و سپس با قيامى الهى و در پايان با شهادت خويش ، آنها را به انجام رسانيد . دورى جستن و برائت از شرك و نبرد با طاغوتيان ، ميراث ائمهء اطهار ، شيعيان ، دوستداران و پيروان ايشان مىباشد و همچنان ادامه خواهد يافت تا خداوند براى زمين و ساكنان آن جانشينى قرار دهد .
پس همچنان ، نبرد خط توحيد بر عليه شرك پا برجاست ، و همچنان فريضهاى كه خداوند براى آن جايگزينى نمىپذيرد ، تبرّى جستن از خدايانى است كه به غير از او پرستش مىگردند . بنابراين آنچه دل را از شرك پاك مىنمايد و آن را از نور توحيد روشن مىسازد ، كفر ورزيدن به طاغوت است . آيا فرموده خداوند سبحان را خواندهاى كه مىفرمايد : لَاإِكْرَاهَ فِي الدِّينِ قَد تَبَيَّنَ الرُّشْدُ مِنَ الْغَيِّ فَمَن يَكْفُرْ بِالطَّاغُوتِ وَيُؤْمِن بِاللَّهِ فَقَدِ اسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقَى لَاانفِصَامَ لَهَا وَاللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ « 1 » .
« در قبول دين ، اكراهى نيست . ( زيرا ) راه درست از راه انحرافى ، روشن شده است . بنابراين ، كسى كه به طاغوت [ / بت و شيطان ، و هر موجود طغيانگر ] كافر شود و به خدا ايمان آورد ، به دستگيرهء محكمى چنگ زده است ، كه گسستن براى آن نيست . و خداوند ، شنوا و داناست . »
هامش
( 1 ) - سورهء بقره ، آيهء 256 .