كردن اعتقادات و باورهاست ، و نه بسنده كردن به بعد تئوريك آنها ؛ و اين ، همان خلاصه و چكيده رسالتهاى آسمانى مىباشد .
علاوه بر آن ، خداوند تبارك و تعالى پس از آشكار ساختن نقشهء ايمانى ، كه يك انسان مسلمان بايد براساس آن حركت نمايد ، مىفرمايد :
إِنَّ اللَّهَ اصْطَفَى آدَمَ وَنُوحاً وَآلَ إِبْرَاهِيمَ وَآلَ عِمْرَانَ عَلَى الْعَالَمِينَ « 1 » .
« خداوند ، آدم و نوح و آل ابراهيم و آل عمران را بر جهانيان برترى داد . »
و با اين فرمودهء خويش ، مؤمنين را از گذر ايمان عملى به سوى بلند پروازى برمىانگيزد تا از نيكوكاران برگزيده باشند . بنابراين برگزيده شدن ، آن مؤمنينى را در برمىگيرد كه ايمان واقعى ، آنها را به سوى پيشرفت و آگاهى بيشتر و گستردهتر از حقيقت وجود و سرنوشت آن ، سوق مىدهد .
براى اينكه سخن را بازتر كنيم اين پرسش را مطرح مىكنيم كه :
علىرغم وجود ارتباط عاطفى ژرفى كه دوستداران را به امام حسين عليه السلام پيوند مىدهد ، تفاوتى آشكار ميان سطح ارتباط عاطفى و ميزان درهم آميختگى فكرى و عقلى با قضيهء كربلا و بينشها و اخلاق امام حسين عليه السلام مىيابيم . به راستى علّت اين امر چيست ؟ با توجّه به اين مطلب - كه پيش از اين گفتهايم - كه پيوند عاطفى با امام حسين عليه السلام و قضيّهء عدالتجويانه او زمانى معنا پيدا مىكند كه آگاهى و تعهّد فكرى
هامش
( 1 ) - سورهء آل عمران ، آيهء 33 .