شده است ، هرگز همچون سخن يا داستانهاى روايت شده از ديگر انسانها نيست كه ما بتوانيم به سادگى و با سطحى نگرى از آن بگذريم .
بنابراين تدبّر ، ژرفنگرى و احاطه ما به سخنان شريفشان ، ميزان اهمّيت و بزرگداشتن ما را به موقعيت والاى ايشان مىرساند ؛ زيرا اهمّيت بخشيدن و بزرگداشتن ، دو وظيفهاى هستند كه خداوند بر دوش ما مسلمانان نهاده است .
به علاوه ، اهمّيت دادن ما به اين احاديث بىنظير ، به منزله نشانهء عملى اهتمام ما به خود ما مىباشد . زيرا اين روايات براى نجات ما از چنگال دنيا و غرورش آمدهاند تا آموزه و راهى اساسى و همدوش قرآن در زندگانى و تلاش سخت ما به سوى خداوند باشند .
فرموده رسول اكرم صلى الله عليه و آله دراين باره كه حسين چراغ هدايت است ، به چه معنا مىباشد ؟ هدايت به چه معناست ؟ چراغ هدايت بودن ابا عبداللَّه يعنى چه ؟ نقش چراغ در زندگى انسان چيست ؟
و مسؤوليّت انسان درباره اين چراغ چيست ؟
سپس كشتى نجات چيست ؟ و امام حسين عليه السلام چگونه ، كشتى نجات مىباشد ؟ و ما چه وظيفهاى در مورد اين كشتى داريم ؟
من اين پرسشهاى مزبور را براى يك بازى فكرى يا ادبى مطرح نكردهام و هرگز اين ادّعا را ندارم كه هركسى توانايى پاسخگويى درست به اين پرسشها را دارد ؛ مگر كسى كه خداوند به او اين توفيق را داده باشد . همانا هدف از طرح اين پرسشها ، جلب توجّه مؤمنين به سوى ضرورت ژرفنگرى در حقيقت امام حسين عليه السلام و نقش الهى
امام حسين (ع) تجلى حقيقت (فارسى) — صفحة 108
مساهمون: شوشترى زاده
ص١٠٨