اوست » .
يكبار ديگر زينب عليها السلام به دشمن كافركيش منكر معاد خود گوشزد مىكند كه او سزاى كردارش را خواهد ديد و دستاورد اين پيروزى دنيوى خذلان و عذاب او در آخرت خواهد شد . زيرا دنياى او لاجرم روزگارى به پايان مىرسد و حق كه متبلور در رسالت است و در پيامبر و خاندانش ، باقى و پاينده مىماند . و مىگويد :
« پس هر حيلهاى كه دارى به كار بند و تا مىتوانى تلاش كن .
قسم به آن كه ما را به وحى و قرآن و نبوت كرامت بخشيده تو هر كار كنى نخواهى توانست نام و نشان و ياد ما را از جريدهء عالم بزدايى و اين ننگ را از دامان خود پاك كنى و بدان كه راى تو بس سست است و روزگارت اندك و جمع تو رو به پريشانى ؛ در آن روز كه منادى بانگ برمىآورد : لعنت خدا بر ستمگران باد . »
در پايان بانو زينب عليها السلام دست دعا سوى خداى سبحانه بلند كرده گفت :
« سپاس خدا را كه سعادت را براى دوستانش رقم زد ، و رسيدن به مراد را براى اوصيائش مقرر فرمود ، آنها را سوى رحمت و رأفت و رضوان و مغفرت برد ، اميد كه جز تو كس ديگرى را به خاطر رويارويى با آنها بر خاك مذلت ننشاند و به كورهء امتحان وارد نكند ، از او مىخواهيم كه پاداش ما را كامل كند و ثواب و ذخيرهء نيك براى ما محسوب فرمايد . از او مىخواهيم
نمونه هاى ايثار 2 - حضرت زينب ( س ) ( فارسى ) — صفحة 61
مساهمون: شريعت
ص٦١