دولتمردان و افراد نزديك به دستگاه آنها شايع و حاكم بود ، نيز افزود . نظام خود براى سرگرم ساختن دولتمردان از توجّه و پرداختن به حقايق تلخى كه مسلمانان در آن به سرمىبردند ، بدين حالت دامن مىزد . اگر تا ديروز خاندان برمك ، شهسواران اين ميدان بودند ، اينك خاندان سهل جاى آنان را گرفتهاند و آنچه برخى مؤرّخان در بارهء ازدواج خليفه با پوران و اسراف و تبذيرهايى كه در اين ميانه به انجام رسيده بود ، مىگويند خود بر اين نكته گواهى مىدهد .
امام رضا و مبارزه با فساد
هنگامى كه در سورهء هود يا ديگر سورههاى قرآنى كه داستان رسالت پيامبران سلف را بازگو مىكند مىانديشيم ، در مىيابيم كه تمام پيامبران در مقابل فساد و بويژه فسادى كه در ميان قومشان شيوع داشت ، به مبارزه برخاستند . آنان هر فساد سياسى يا اجتماعى يا اقتصادى و يا فكرى را منتهى به گمراهى و شرك و كفر قلمداد مىكردند و از همينرو خدا را به ياد مردم مىآوردند و آنها را از عذاب خداوند در دنيا و عقابش در آخرت بيم مىدادند ، زيرا اين شيوه ، راه اصلاح انسان و بازداشت او از ارتكاب هرگونه جرم و فساد است .
ائمه نيز به راه پيامبران مىرفتند . آنان با تمام انواع و اشكال فساد با همين وسيله ، به مبارزه برمىخاستند . امام رضا عليه السلام نيز همچون اجداد خود فرزندان مخلص امّت را در اين راه هدايت كرد و در راه خدا متحمّل هر گونه آزار و شكنجه شد .
او حكومت جاهليّتى را كه عبّاسيّان به نام اسلام بنيان نهاده بودند ، مردود شناخت و آن را كلًا حكومتى غاصب ، ستمگر و فاسد معرفى كرد .
وى با جريانهاى فكرى مخالف با اصول اسلامى به رويارويى برخاست و با استفاده از تعاليم آيين اسلام با فساد اخلاقى امّت به ستيز پرداخت .