و همكارى مىنمود .
حيا و آزرم او از ديگران بيشتر بود . هيچگاه در چهرهء كسى خيره نمىشد . از همهء مردم آسانگيرتر بود . دعوت هر آزاده و بندهاى را اجابت مىكرد . هديه را مىپذيرفت حتى اگر جرعهاى شير بود و سعى مىكرد آن را جبران كند و به ديگران بخوراند . هيچگاه دربرابر دعوت كنيز يا تهيدستى تكبر نمىورزيد و از آن با روى باز استقبال مىكرد . آنحضرت به خاطر خدا ، نه به خاطر خودش ، خشمگين مىشد و فرمان خدا را اجرا مىكرد اگرچه به زيان خود يا يكى از يارانش تمام مىشد . روزى ياران آنحضرت به وى پيشنهاد كردند از نيروى مشركان ديگر عليه دشمنان مشركش سود جويد امّا آنحضرت پيشنهاد آنان را رد كرد و فرمود : ما از مشركان يارى نمىجوييم . حال آنكه پيامبر در آن هنگام بسيار به كمك آنان نياز داشت .
آنحضرت از شدّت گرسنگى سنگ بر شكم مىبست و هرگاه خوردنى فراهم مىشد ، هرچه مىيافت مىخورد و چيزى را بر نمىگرداند . خوراكش ساده بود . درحالى كه تكيه داده بود ، غذا نمىخورد . با تهيدستان هم سفره مىشد و با فقرا مجالست مىكرد .
دانشمندان را گرامى مىداشت و به هيچ كس جفا نمىكرد .
از فعاليتهاى اجتماعى پيامبر آن بود ، كه از بيمار ، هركس كه بود و به هر نحو ، عيادت مىكرد و به تشييع جنازهء مردگان مىرفت . به تنهايى راه مىرفت . هيچگاه حَشَم و خَدَم براى خود نمىگرفت . هر مركبى كه حاضر بود سوار مىشد ، چه اسب و چه استر و چه الاغ . گاه پابرهنه مىرفت و گاهى با كفش . زمانى ردا دربر مىكرد و گاهى بدون ردا و بدون عمامه و كلاه خارج مىشد ولى وقتى راه مىپيمود به نيرومندى مىرفت نه با ضعف و سستى . به هنگام رفتن ، پاهايش را از زمين مىكند آنچنانكه گويى از فراز به نشيب مىآيد .
هدايتگران راه نور ، زندگينامه چهارده معصوم (ع) (فارسى) — صفحة 70
مساهمون: شريعت
ص٧٠