نيز به زندان افتاد و پس از مدّتى به شهادت رسيد » . « 1 »
انديشهء قيام امام هفتم عليه السلام تا آنجا رواج يافت كه دستگاه پس از مسموم ساختن آن امام و به شهادت رساندن ايشان در سياهچالهاى زندان بغداد ، از آن به عنوان اعلاميهاى تبليغاتى بر ضدّ جنبش مكتبى بهرهبردارى كرد . به اين صورت كه همه مىدانستند كه قائم نمىميرد تا آنكه زمين را پس از آنكه از ظلم و بيداد پر شد ، از عدل و داد بنا كند و اينك اين امام هفتم است كه از دنيا رفته است ، بنابر اين او قائم منتظر نيست ! !
دستگاه حاكم مىخواست با اين تلاشها وجود تناقض را در سخنان رهبران جنبش نشان دهد . از اين رو مأموران حكومت بر سر نعش امام كاظم عليه السلام بانك سر دارند كه :
« اين موسى بن جعفر است كه رافضه مىپندارد او نمىميرد . به دو بنگريد » مردم هم بر نعش امام نگريستند . « 2 »
واقعيّت آن است كه شكست انقلاب يا تأخير آن و شهادت امامى كه به انتظار رهبرى او بودند ، ضربات سختى به برخى از هواخواهان و اعضاى جنبش وارد مىكرد و امتحان دشوارى براى آنان بود . اگر حكمت و فلسفه اين امر بعداً آشكار نمىشد ، حكمت اين بود كه اوضاع سياسى پس از مرگ هارون ، بدون خونريزى ، به نفع آنان تغيير كرد .
برخى از سود جويان و شيفتگان رياست يا ثروت ، از اين ضربه استفاده كردند و به ساده لوحان چنين گفتند كه موسى بن جعفر عليهما السلام نمرده و نمىميرد تا آنكه قيام كند .
هامش
( 1 ) - تاريخ اسلامى ، نگارنده ، ص 228 - 229 به نقل از بحار الانوار ، ج 48 ، ص 291 .
( 2 ) - مقاتل الطالبيّين ، ص 505 .