و به همين سبب روبهروى چشمان امام صادق جان داد . امام بر او گريست ، امّا زبان به ناله و بىتابى نگشود و تنها جنازهء فرزندش را مخاطب قرار داد و فرمود :
« اگر تو گرفته شدى من ماندم و اگر تو مبتلا گشتى من سالم ماندم » .
سپس به زنانى كه بانگ و فرياد سرداده بودند روىكرد و آنان را سوگند داد كه دست از داد و فرياد بردارند . آنگاه فرزندش را به آرامگاهش برد و فرمود :
« پيراسته باد آنكه فرزندان ما را مىكشد و ما براى او جز بر محبّت خويش نمىافزاييم » .
و پس از به خاك سپردن او نيز فرمود :
« ما قومى هستيم كه دربارهء هر كسى كه او را دوست داشته باشيم آنچه را كه بپسنديم از خدا درخواست مىكنيم واو نيز به ما عطا مىكند ، و چنانچه او در بارهء كسى كه ما دوستش داريم چيزى را بپسندد كه به نظر ما نا خوشايند است ما به آن امر راضى هستيم » .
نگرش انسانى امام
در واقع نگرش انسانى امام صادق عليه السلام از نگرش اسلام به انسانيّت در ساختها و مفاهيم گوناگون آن مايه مىگيرد . من نمىخواهم به تفصيل دربارهء اين بُعد از زندگى امام بپردازم . چرا كه مباحث تفصيلى در اين خصوص را موكول به فرصتهاى ديگر كردهام ، امّا براى آنكه از شدت عشق امام به انسانيّت و ارج نهادن به حقوق آن كه صخرههاى سترگ در برابر آن سر فرود مىآورند و ستارگان و درختان در برابرش به سجده مىافتند ، پرده برداريم . چند نمونه كوچك از اين موارد را ذكر مىكنيم :
1 - به حاجب و غلام خويش ، مصادف ، هزار دينار داد و به او گفت : آماده شو تا براى كارى تجارى به مصر روى ، زيرا تعداد خانوادهء من زياد است .