تا مردم بيايند و بخورند و فرمان دادهام كه ظرفهائى بگذارند و بر هر ظرف ده تن بنشينند « 1 » . هر گاه ده تن خوردند ده تن ديگر بيايند ( و بخورند ) و براى هر يك از آنها يك مُدّ خرما گذارده مىشود . و همچنين دستور دادهام براى همسايگان اين زمين از پيرمرد و پيرزن و بيمار و كودك و هر كس كه نمىتواند بيايد ، يك مُدّ وزن كنند و چون مزد كارگران و وكلا را پرداخت كردم باقيمانده را به مدينه آورده آن را بر ساكنان بيوت و مستحقان ، بر حسب استحقاقشان ، تقسيم مىكنم و پس از اين براى من 400 دينار باقى مىماند حال آنكه غلّه اين زمين 4000 دينار مىباشد .
اين بيان نشانگر آن است كه امام عليه السلام 910 از محصولات اين زمين را در وجوه خيريه مصرف مىكرده و تنها 110 از آن را براى خود برمىداشته است .
3 - هشام بن سالم يكى از ياران برجستهء آن امام نقل مىكند : ابو عبداللَّه را عادت بر اين بود كه چون هوا تاريك مىشد و پاسى از شب مىگذشت كيسهاى برمىگرفت كه در آن گوشت و نان و پول بود . آن را بر گردنش مىافكند و به سوى نيازمندان مدينه مىرفت و محتويات كيسه را بين آنان تقسيم مىكرد در حالى كه هيچ يك از آنها حضرتش را نمىشناختند .
همين كه آنحضرت از دنيا رفت و نيازمندان ديدند كه از پخش گوشت و نان و پول شبانه خبرى نيست ، دريافتند آن مرد ابو عبداللَّه الصادق بوده است . « 2 »
4 - هياج بسطامى در باره بخشندگى امام صادق عليه السلام مىگويد :
ابو عبداللَّه آن قدر انفاق مىكرد كه براى خانوادهاش چيزى باقى نمىماند . « 3 »
هامش
( 1 ) - الامام الصادق والمذاهب الأربعه ، ج 2 ، ص 53 .
( 2 ) - الامام الصادق - محمّد ابو زهره ، ص 81 .
( 3 ) - الامام الصادق والمذاهب الأربعه ، ج 4 ، ص 38 .