مىساخت . زيرا انقلابيون غالباً از دست يازيدن به محرّمات و لو اينكه پيروزى آنها هم منوط به همين محرّمات باشد ، خوددارى مى ورزيدند در حالى كه ياران و هوا خواهان بنى اميّه از هيچ اقدامى كه به سلطهء آنها كمك مىكرد و يا دشمنانشان را طعمه مرگ و نابودى مىساخت فرو گذار نمىكردند بنابر اين اگر گروهى باهمين شيوه به مبارزه با آنها برمىخواست ، احتمال پيروزى دو طرف در اين نبرد برابر بود .
ابو مسلم در ميان منتسبان به نهضت نوين عبّاسى شخص منحصر به فردى نبود بلكه بيشتر رهبران اين نهضت نظير و هم طراز وى بودند آنان در راه رسيدن به سرورى و حكومت هيچ مانعى نمىشناختند و تمسّك به هر كارى را براى رفع موانع ، روا و مجاز قلمداد مىكردند .
ابو مسلم از كوفه ، مركز رهبرى نهضت ، دستوراتى را دريافت كرد كه در يكى از قسمتهاى آن چنين آمده بود :
همانا تو مردى از ما ، اهل بيت ، هستى . وصيّت مرا حفظ كن . به اين قبيله از يمن توجّه داشته باش و با آنان همراه شو و از پس آنان مسكن بگير و ربيعه را در كارشان متّهم ساز ، امّا در بارهء مضر بدان كه آنان نخستين دشمنان هستند ، پس به هر كس مشكوك شدى او را بكش و اگر مىتوانى كارى كنى كه در خراسان كسى به عربى سخن نگويد ، اين كار را انجام ده و هر جوانى كه ( قامتش ) به پنج وجب مىرسد و به او ظنين شدى به قتلش رسان و با اين پير مرد ، سليمان بن كيد ، مخالفت مكن و از فرمانش سر متاب و چون كار بر تو دشوار شد از طرف من تنها به او بسنده كن . والسلام .
ابو مسلم بخصوص احتياج به دريافت چنين اوامر و وصايايى نداشت ، زيرا چنان كه گفته شد وى مردى بى نهايت خونريز بود . وى چه بسيار از رهبران مخالفان را به خانهء خويش مهيمان كرد و آنگاه آنان را به خيانت كُشت و يا چه
هدايتگران راه نور ، زندگينامه چهارده معصوم (ع) (فارسى) — صفحة 610
مساهمون: شريعت
ص٦١٠