وقتى كليدهاى امامت عامه به پدرش امام باقر عليه السلام انتقال يافت و آنحضرت براى به جا آوردن تكاليف و مسئوليّتهاى خود به بهترين نحو قيام كرد ، امام صادق عليه السلام جوانى نمونه و رشيد شده بود كه ديدگان شيعيان را به خود معطوف مىساخت و آنان او را ششمين رهبر والاى خود مىپنداشتند .
سفر آنحضرت به شام
امويّان در دوران پايانى حكومت خود كه جريانهاى فكرى متناقض در ميان امّت اسلام رواج يافته بود ، آخرين تلاشهاى خود را براى پوشاندن حقايق ، و اثبات متناقضات به كار مىگرفتند و مىكوشيدند رخدادهاى سياسى را با روش سياسى اسلاف منحرف خود ، رتق و فتق كنند .
يكى از امور شگفتى آفرين حكومت آنان در اين برهه آن بود كه همچنان كه سال تغيير مىكرد جامهء خلافت نيز در ميان آنان دست به دست مىگشت به طورى كه مىتوان گفت : سالى جديد آغاز نمىشد مگر آنكه خليفهاى جديد روى كار آمده باشد . علّت اين امر آن بود كه مردم ، بنى اميّه را از خود طرد كرده بودند و از كرنش در برابر حكومت باطل آنان سر باز مىزدند .
بويژه در اين برهه امام باقر از سختيها و ستمهاى امويّان بى بهره نبود ، زيرا او پناهگاه حق و حق خواهان و پايگاه مظلومانى بود كه با سياست امويّان به ستيز برخاسته بودند .
در آن برهه شيعه به خاطر اقدامات ستمگرانه بنى اميّه ، به مصايب و شدايد بزرگى گرفتار آمد چنان كه امام باقر مىفرمايد :
« سپس حجاج آمد . او شيعيان را به بدترين شكل مىكشت و آنان را به هر گمان و تهمتى دستگير مىكرد » .
اوضاع به گونهاى بود كه اگر كسى را زنديق و يا كافر مىخواندند ، برايش