كه تو ، به عفو و بخشش از ما و مأموران سزاوارترى . معبودا كرم كردى . پس مرا مورد اكرام قرار ده چون من با درخواست از تو به خير و نيكى دست يافتم پس مرا با بهرهمندان از خودت در آميز . اى كريم ! » .
سپس به خدمتكارانش روى مىكرد و مىگفت : من شما را بخشيدم پس آيا شما هم از بديهاى من درگذشتيد ؟ همانا من فرمانروايى بد ، پست ، ستمگر و تحت فرمان پادشاهى كريم ، بخشنده ، دادگر ، نيكى كننده و نعمت دهنده هستم .
غلامان و كنيزان مىگفتند : سرورا ! ما از تو گذشتيم حال آنكه تو هيچ بدى در حق ما مرتكب نشدى . آنگاه امام سجاد به آنان مىفرمود : بگوييد خداوندا از على بن الحسين بگذر چنان كه او از ما گذشت . و او را از آتش رهايى بخش چنان كه او ما را از بندگى رهانيد .
غلامان اين سخنان را تكرار مىكردند و امام سجّاد عليه السلام مىفرمود : « آمين رب العالمين .
برويد كه شما را عفو كردم و آزادتان ساختم به اين اميد كه من نيز مورد بخشش قرار گيرم و آزاد شوم » . پس چون روز عيد فطر فرا مى رسيد ، به آنان انعامهايى مىداد كه ايشان را مصون مىداشت و از آنچه مردمان داشتند ، بى نياز مىساخت .
هر ساله در آخرين شب ماه رمضان ، بيست بنده يا اندكى كم و زياد آزاد مىكرد و مىفرمود : خداوند متعال در هر شب از ماه رمضان ، هنگام افطار هفتاد هزار دوزخى را از آتش مىرهاند . چون آخرين شب ماه رمضان فرا رسد ، حضرت سجاد عليه السلام به همان تعداد كه در طول ماه آزاد كرده بود ، بنده آزاد مىكند و مىفرمود : « من دوست دارم كه خداوند مرا ببيند كه در خانهام در سراى دنيا بندهها را آزاد مىكنم ، به اين اميد كه او هم مرا از دوزخ برهاند » .
هيچ خدمتكارى را بيش از يك سال به كار نمىگرفت . وقتى بندههايى را در
هدايتگران راه نور ، زندگينامه چهارده معصوم (ع) (فارسى) — صفحة 488
مساهمون: شريعت
ص٤٨٨