بنده آزاد كردن امام نيز شيوهاى بسيار متمايز بود كه تاريخ آن را با شكوه و شگفتى روايت مىكند . ابن طاووس در كتاب « شهر رمضان » كه معروف به « اقبال الاعمال » است از امام صادق عليه السلام نقل كرده است كه فرمود : وقتى ماه رمضان فرا مىرسيد ، على بن الحسين هيچ يك از غلامان و كنيزانش را توبيخ نمىكرد ، و چنانچه بندهاى مرتكب خطا و گناه مىشد آن گناه را پيش خود يادداشت مىكرد كه فلان غلام اين گناه را در روز فلان انجام داد و يا فلان كنيز اين گناه را مرتكب شد . تا اينكه شب آخر ماه مبارك فرا مىرسيد ، امام همه را به گرد خود جمع مىكرد و يادداشتهاى خود را بيرون مىآورد . سپس مىفرمود : فلانى تو چنين و چنان كردى امّا من تو را تاديب نكردم و آيا به خاطر مىآورى ؟ بنده مىگفت : آرى به ياد دارم اى فرزند رسول خدا . امام به همين ترتيب تمام بندگانش را باز خواست مىكرد و از آنان اقرار مىگرفت ، سپس خود در ميانشان مىايستاد و مىگفت : بانك بر آريد و بگوييد :
« اى على بن الحسين ، پروردگارت تمام اعمال تو را گرد آورده همچنان كه تو تمام اعمال ما را گرد آوردهاى . نزد او كتابى است كه به حق بر تو سخن مىگويد و هيچ كوچك و بزرگى را فرو گذار نكرده ، جز آنكه تمام آنها را گرد آورده است . و تو هر آنچه را كه كردهاى نزد او حاضر مىيابى چنان كه ما تمام آنچه را كه كردهايم نزد تو حاضر مىبينيم . پس عفو كن و بگذر تا خداوند تو را ببخشايد و از تو بگذرد . كه او مىفرمايد : پس ببخشاييد و چشم بپوشيد . آيا دوست نداريد كه خداوند ( گناهانتان را ) براى شما بيامرزد » ؟ ! امام سجّاد عليه السلام اين سخنان را مىگفت و به آنان تلقين مىكرد و خدمتكارانش با آنحضرت همصدا مىشدند . امام در ميان آنان مىايستاد و مىگريست و مىگفت :
« پروردگارا ! تو ما را فرمودى كه از كسانى كه به ما ستم كردهاند ، بگذريم و ما كسانى را كه در حق ما ستم كرده بودند ، بخشيديم چنان كه تو خود به ما فرموده بودى پس از ما بگذر
هدايتگران راه نور ، زندگينامه چهارده معصوم (ع) (فارسى) — صفحة 487
مساهمون: شريعت
ص٤٨٧