ايفاگر نقشهاى سياسى خود بودند ، حال آنكه شرايط عمومى دوران امام سجّاد ، به خاطر عواملى كه بعداً به بيان آنها خواهيم پرداخت ، اقتضا مىكرد كه آنحضرت بيشتر به دعا و نيايش پروردگار روى آورد .
از اين رو زندگى امام سجّاد عليه السلام تابلويى است كه به نور پروردگارش درخشان شده و تجلّى خيره كنندهء ايمان خالص و عشق شديد به خداوند و عبادت وبندگى اوست .
هنگامى كه صفات امام على بن الحسين عليهما السلام را از زبان امام باقر عليه السلام مىخوانيم ، پى مىبريم كه ولايت خدا و ولايت اوليايش يعنى چه ؟ وچرا اين همه بر آن تأكيد شده است ؟ و چگونه زندگى امام سجّاد پرتويى از اين نور الهى است ؟
امام پنجم حضرت محمد باقر مىفرمايد :
« على بن الحسين عليهما السلام در هر شبانه روز هزار ركعت نماز مىخواند چنان كه امير مؤمنان عليه السلام مىخواند . پانصد درخت خرما داشت و پاى هر درخت دو ركعت نماز مىگزارد و چون به نماز مىايستاد رنگ سيمايش دگرگون مىشد .
در نماز مانند بندهاى كه پيش فرمانرواى بزرگى ايستاده ، مىايستاد و اندامش از ترس خدا مىلرزيد . نماز را مثل كسى مىخواند كه گويا با نماز وداع مىكند و مىپندارد كه ديگر نماز نخواهد خواند ، - وعمرش كفايت نخواهد داد كه نماز بهترى به جا آورد . روزى در حال نماز يك طرف از رداى آن حضرت افتاد ، رداى خود را درست نكرد تا آنكه از نماز فارغ شد يكى از يارانش از اين موضوع پرسيد . او فرمود : واى بر تو آيا نمىدانى در برابر چه كسى ايستاده بودم ؟ براستى همان مقدار از نماز بنده پذيرفته است كه حضور قلب داشته باشد . آن مرد عرض كرد : پس ما هلاك شديم ! فرمود : هرگز . بلكه خداوند با قرار دادن نوافل ، كمبود نمازها را جبران مىكند .
حضرت هميشه در تاريكى شب با انبانى پر از درهم و دينار از خانه بيرون
هدايتگران راه نور ، زندگينامه چهارده معصوم (ع) (فارسى) — صفحة 452
مساهمون: شريعت
ص٤٥٢