اين نخستين توطئهاى بود كه در راه ياران على عليه السلام كه جبههء مخالفان حزب اموى را تشكيل مىدادند ، نمودار شد .
سپس معاويه در ظلمت ، جهل و كفر خود ، نقشهء ديگرى طرح ريزى كرد كه به مراتب از نقشهء نخست ، بسيار دشوارتر و سختتر بود . او به واليانش نوشت :
به مجردى كه به آنان گمان و شك برديد بگيريدشان و به صرف تهمت بكشيدشان ! !
در عبارت « به صرف تهمت بكشيدشان » بنگريد . آيا واقعاً در قاموس جنايتكاران قانونى از اين بدتر و ظالمانه تر مىتوان يافت ؟ !
امام حسين عليه السلام در چنين فضاى دهشت بارى زندگى مىكرد . او منصب خلافت الهى را به دوش مىكشيد و بىگمان اجراى اين دستور معاويه در مورد ياران و دوستدارانش ، دل او را به درد مىآورد .
امّا شرايطى كه آنحضرت با آن رو به رو بود ، به وى اجازهء اقدام مسلحانه بر ضد حكومت احمقانهء امويّان را نمىداد . چرا كه معاويه در تمام امور به حيله و نيرنگ چنگ مىآويخت و با بخشش اموال هنگفت از طريق بيت المال ، امّت را به خواب عميق فرو مىبرد و اگر آنان در مقابل وى سر تسليم فرو نمىآوردند با چيزى كه آن را سربازان عسل ناميده بود ، از پاى در مىآورد . در واقع او از طريق مسموم ساختن آب يا خوراك مخالفانش ، آنان را از صحنهء مبارزه بيرون مىراند . چنان كه همين حيله را بر ضد امام حسن عليه السلام نيز به كار بست و از طريق همسر جنايتكار آنحضرت ، وى را مسموم و شهيد كرد . معاويه از به كار بستن حيله و نيرنگ بر ضد بزرگ مردانى كه سر تسليم در برابر مال و منصب فرو نمىآوردند هيچ گاه كوتاهى نمىكرد .
وى با توسّل به همين مكر و نيرنگ يكى از سران بزرگ شيعى ، يعنى حجر بن عدّى ، صحابى بزرگ پيامبر صلى الله عليه و آله را از پاى در آورد . او حجر و يارانش را به شام
هدايتگران راه نور ، زندگينامه چهارده معصوم (ع) (فارسى) — صفحة 403
مساهمون: شريعت
ص٤٠٣