حسين عليه السلام ) و نيز پدر و مادر وى كه آنان هم از دست پروردگان پيامبر بودهاند به گمان و ترديد افتاد ؟
آيا نبايد به اين سخن خداوند در قرآن قانع شد كه فرموده است :
بَيْنَهُمَا بَرْزَخٌ لَا يَبْغِيَانِ * فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ * يَخْرُجُ مِنْهُمَا اللُّؤْلُؤُ وَالْمَرْجَانُ « 1 » ؛ « اوست كه دو دريا را به هم آميخت و ميان آن دو دريا برزخ و فاصلهاى است كه تجاوز به حدود يكديگر نمىكنند . الا اى جن و انس كدامين نعمتهاى خدايتان را انكار مىكنيد . از آن دو دريا ، لؤلؤ و مرجان بيرون آيد . »
مقصود از دو دريا ، يكى درياى نبوّت است كه منبع آن از جانب پيامبر صلى الله عليه و آله ، حضرت فاطمه زهرا عليها السلام مىباشد و ديگرى درياى وصايت است كه از طرف على عليه السلام نشأت مىگيرد . اين دو دريا چون با يكديگر در آميزند ، بديهى است كه لؤلؤ ( حسن ) و مرجان ( حسين ) از آن بيرون خواهند آمد .
اين وراثت پاكتر و برتر از آن چيزى است كه تصور مىشود هيچ گاه نمىتوان آن را از تربيت جدا دانست . تربيت امام حسين با تربيت ديگر مردمان تفاوت بسيار داشت .
شخص پيامبر صلى الله عليه و آله نسبت به تربيت امام حسين اهتمام جدى نشان مىداد و مستقيماً در اين مهم عمل مىكرد .
براى نشان دادن ميزان توجّه پيامبر اكرم نسبت به تربيت سيّدالشّهداء مىتوان به دو حديث زير استناد كرد . اين احاديث بر اين تأكيد مىكنند كه امام حسين تنها پروردهء على و فاطمه عليهما السلام نبود بلكه علاوه بر تربيت آن دو زير نظر پيامبر صلى الله عليه و آله هم پرورش مى يافت .
1 - از يعلى عامرى نقل شده است كه رسول خدا براى رفتن به ميهمانى بيرون آمد .
ناگهان با حسين رو به رو شد كه با كودكان سر گرم بازى بود ، حسين با ديدن پيامبر به استقبال آنحضرت آمد . . . آنگاه پيامبر دستانش را دراز كرد امّا
هامش
( 1 ) - سورهء الرحمن ، آيهء 20 - 22 .