حركت به سوى مدينه
امام حسن مجتبى چند ماهى در كوفه اقامت گزيد و سپس از آن ديار رخت بركشيد . با رفتن امام از كوفه ، خير نيز از آن شهر كوچ كرد . در همان روزهايى كه آنحضرت از كوفه بيرون رفت ، طاعون سختى در آن شهر شيوع يافت و شمار بسيارى از كوفيان و حتّى والى آن شهر ، وليد بن مغيره ، در اثر ابتلا به بيمارى طاعون از دنيا رفتند .
چون امام حسن عليه السلام به مدينه رسيد ، مردم مدينه به گرمى از آنحضرت استقبال كردند .
امام در آن ديار بر ضدّ معاويه و توطئههايش عليه مسلمانان ، به جنگ سرد متوسّل شد . تا آنجا كه پس از يك سال به شام ، پايتخت خلافت اسلامى در آن روز رفت و در آنجا مردم را به نهضتى كه براى به ثمر رساندن آن خلق شده و براى آن قيام كرده و با آن زندگى كرده بود ، يعنى احقاق حقّ و نابودى باطل ، دعوت كرد .
امام حسن در اين مسافرت تبليغى به مردم شام تفهيم كرد كه معاويه با اين تبليغات گمراه كننده ، براى خلافت و رهبرى مسلمانان شايستگى ندارد و مىخواهد مردم را به همان جاهليّت روزگار پدرش باز گرداند و مردم را به بندگى بكشاند و خون آنان را بمكد و براى او مهم نيست كه مردم پس از اين ، نيكبخت شوند يا تيره روز .
از اين رو شگفت آور نيست اگر مىبينيم تمام كسانى كه گرد معاويه را مىگرفتند و از انديشههاى او هوادراى مىكردند و جان خود را در گرو دعوت او مىگذاشتند ، همه از كسانى بودند كه پيش از اين خود يا خانوادهشان به گرد ابوسفيان جمع مىآمدند و از انديشههاى او دفاع مىكردند ، زيرا معاويه در حقيقت رهبرى حزب اموى را بر عهده داشت كه پيشاز وى پدرش ، ابوسفيان ،
هدايتگران راه نور ، زندگينامه چهارده معصوم (ع) (فارسى) — صفحة 371
مساهمون: شريعت
ص٣٧١