مىبوسد و مىفرمايد :
« هر كه حسن و حسين و ذريهء آنان را از روى اخلاص دوست بدارد آتش ، چهرهاش را نسوزاند اگر چه گناهانش به شمارهء ريگهاى انباشته شده باشد مگر گناهى كه او را از ايمان به در كرده باشد » « 1 » .
سلمان نيز روايت كرده است كه از رسول خدا شنيدم كه دربارهء حسن و حسين مىفرمود :
« خدايا من اين دو را دوست دارم پس تو نيز آنان را و هم دوستدارانشان را دوست بدار » .
و نيز پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود :
« هر كه حسن و حسين را دوست بدارد من او را دوست مىدارم و هر كس را كه من دوست بدارم خداى هم او را دوست مىدارد و هر كه را خداوند دوست بدارد او را به بهشت مىبرد و هر كه حسن و حسين را دشمن دارد من نيز او را دشمن دارم و هر كس را كه من دشمن بدارم خداى هم او را دشمن مىدارد و هر كه را خداوند دشمن بدارد او را به آتش مىبرد » « 2 » .
و سخنان درخشان و گهر بار ديگرى از اين قبيل كه ما مىتوانيم يقين كنيم كه اين سخنان از جانب خود پيامبر نبود ، بلكه صادر شده از سوى وحى بود كه پيامبر جز بر طبق آن سخن نمىگفته است .
عنايت و توجّه پيامبر صلى الله عليه و آله همچنان شامل اين طفل بود تا آنكه اين كودك به جوانى برومند تبديل شد كه از سر چشمهء خير و فضيلت خود را سيراب ساخته و اينك شايستهء رهبرى مسلمانان شده بود . پيامبر اكرم و پيش از وى خداى
هامش
( 1 ) - بحارالانوار ، ج 43 ، ص 270 .
( 2 ) - همان مأخذ ، ص 275 .