يا در حالى كه به امام حسن اشاره مىكرد ، مىفرمود : « دوستدار او را دوست مىدارم » .
ابو هريره پس از وفات پيامبر با امام حسن بر خورد مىكند و به آنحضرت مىگويد : به من اجازه بده تا همان جايى را كه مىديدم پيامبر بر آن بوسه مىزند ببوسم . سپس ناف آنحضرت را بوسيد . از اينجا معلوم مىشود كه پيامبر آشكارا بدين عمل ، مبادرت مىكرده است تا آنجا كه مردم همگى آن را مىديدند و به آن آگاه بودند .
پيامبر آن قدر در مدح حسن و حسين سخن مىگفت كه برخى گمان مىكردند كه اين دو از پدرشان ، امام على ، برترند . تا آنجا كه پيامبر اكرم به توضيح اين نكته پرداخت و فرمود :
حسن و حسين در دنيا و آخرت برترند و پدرشان از اين دو والاتر و برتر است .
بسيار اتّفاق مىافتاد كه آنحضرت ، حسن و حسين را بر شانههايش بالا مىبرد و در خيابانهاى مدينه و در برابر چشم مردم گردش مىكرد و به آن دو مىگفت :
« چه شتر خوبى است شتر شما و چه سواران خوبى هستيد شما دو تن » .
و چه بسيار در ميان مردم بانگ بر مىآورد و مىفرمود :
« حسن و حسين سروران جوانان بهشتى هستند » .
يا مىفرمود :
« حسن و حسين دو گل من از دنيا هستند » .
يا مىفرمود :
« حسن و حسين هر دو امامند چه برخيزند و چه بنشينند » .
و يك بار نيز فرمود :
« چون روز قيامت فرا رسد ، عرش پروردگار جهانيان با هر زيورى آراسته مىشود . آنگاه دو منبر از نور مىآورند كه طول آنها صد مايل است . يكى از آنها را در سمت راست عرش و ديگرى را در سمت چپ عرش مىنهند . سپس حسن و حسين عليهما السلام را مىآورند .
حسن بر يكى از آن دو منبر و حسين بر ديگرى مىنشينند و خداوند به اين دو نفر ،
هدايتگران راه نور ، زندگينامه چهارده معصوم (ع) (فارسى) — صفحة 326
مساهمون: شريعت
ص٣٢٦