مردان و زنان عزادار فوج فوج به منزل آنحضرت مىرفتند . غوغاى عظيمى بر پا شده و كوفه به لرزه در آمده بود . اين روز همچون روز در رحلت رسول خدا صلى الله عليه و آله بود .
امام حسن و امام حسين با هم پيكر امام را مىشستند و محمّد بن حنفيه بر روى بدن مبارك آنحضرت آب مىريخت . آنگاه با باقيماندهء حنوط رسول خدا آنحضرت را حنوط كردند و در تابوتش گذاردند . امام حسن بر جنازهء آنحضرت نماز خواند و او را شبانه تا پشت كوفه بردند و در نوبه در كنار ستون غريين ، جايى كه هم اكنون آرامگاه آنحضرت است ، به خاك سپردند .
محل آرامگاه آنحضرت ، تا دوران امام رضا عليه السلام از ديدهها نهان بود . زيرا بيم آن مىرفت كه خوارج و بنى اميّه مرقد آنحضرت را مورد تهاجم خويش قرار دهند .
پس از شهادت امام ، ابن ملجم كشته و به آتش سوزانده شد . بدين سان ، با شهادت على عليه السلام صفحهاى درخشان از زندگى آن امام ورق خورد تا صفحات مجد و سرفرازى و فضايل وى تا پايان روزگار همچنان پرتو افشان بماند و پيروان خود را به هدايت و استقامت رهنمون شود . پس سلام خدا بر او باد آنگاه كه در كعبه پا به دنيا گذارد و آنگاه كه در محراب كوفه به خون غلتيد و هنگامى كه شهيد و شاهد بر ظلم ستمگران شد و وقتى عدالت و پرچم هدايت و منَار تقوا گشت . سلام خدا برا او باد هنگامى كه او را زنده بر مىانگيزد تا او را ميزانى قرار دهد كه ميان بندگانش جدايى اندازد و تقسيم گر بهشت و دوزخ باشد .
و سلام بر راستكارانى كه در راه آنحضرت گام نهادند و درود بر پيروانش كه در راه عشق به او سختيهايى را تحمّل كردند كه كوههاى سر به فلك كشيده تاب تحمّل آنها را نداشتند .
هدايتگران راه نور ، زندگينامه چهارده معصوم (ع) (فارسى) — صفحة 214
مساهمون: شريعت
ص٢١٤