آنگاه امام عليه السلام بيان مىكند كه در اين شرايط صبر را به هدايت و خردمندى نزديكتر ديدم . پس درحالى كه خار در چشم و استخوان در گلو بود ، صبر را پيشه كردم .
چرا ؟ چون حضرت مىديد ميراث خلافتى را كه پيامبر براى او بر جاى نهاده ، به تاراج رفته است . اوضاع بدين منوال پيش مىرفت كه ناگهان خليفهء اوّل از دنيا رفت و عمر را به جانشينى خود برگزيد .
امام با اشاره به اين ماجرا ، مىپرسد : چگونه ابوبكر در زمان حيات خود از خلافت بارها استعفا كرد امّا بعد حتّى پس از مرگش بدان چنگ آويخت ؟ آرى اين معاهدهاى بود ميان او و عمر ، تا خلافت را ميان خود تقسيم كنند .
امام در نهج البلاغه در اين باره مىفرمايد :
« پس ديدم كه صبر كردن خردمندى است . آنگاه شكيب ورزيدم درحالى كه چشمانم را خار و گلويم را استخوان گرفته بود . ميراث خود را تاراج رفته مىديدم تا آنكه اوّلى ( ابوبكر ) راه خود را به آخر رسانيد و خلافت را پس از خود به فلانى ( عمر بن خطّاب ) آويخت » .
آنگاه امام عليه السلام به شعر اعشى تمثل جسته ، مىفرمايد :
« شتّان ما يومىِ على كورها * ويومُ حيّان اخى جابر »
چه فرق است ميان من كه بر كوهان و پالان شتر سوار و به رنج سفر گرفتارم با روز حيان برادر جابر كه از مشقّت سفر آسوده است .
« شگفتا ! او در زمان حياتش فسخ بيعت مردم را درخواست مىكرد امّا در واپسين روزهاى عمرش خلافت را به عمر اختصاص داد . درحقيقت اين دو خلافت را مانند دو پستان شتر ميان خويش تقسيم كردند » .
آنگاه على عليه السلام به توصيف شخصيّت خليفه دوّم پرداخته ، مىگويد :