خلافت برگزينند ، رد كرد .
چون كار خلافت به نفع عثمان انجام پذيرفت ، على عليه السلام از بيت الشورى بيرون آمد و فرمود : « ما اهل بيت نبوّت و معدن حكمت و امان مردم روى زمين و وسيلهء نجات براى كسانى هستيم كه ما را طلب كنند . ما را حقّى است . اگر آن را به ما دهند خواهيم گرفت و اگر ما را از آن منع كردند بر كفل شترها سوار مىشويم » . « 1 »
آنگاه روى به عبدالرحمن بن عوف كرد و گفت :
« اين نخستين روزى نيست كه شما بر ما چيره مىشويد . پس شكيبايى زيبا و پسنديده است و خداوند بر آنچه شما توصيف مىكنيد ، يارى گرفته شده است . به خدا سوگند او ( عثمان ) را به خلافت تعيين نكردى مگر بدين خاطر كه آن را به تو باز گرداند » . « 2 »
و نيز فرمود : « اى مردم ! شما خود مىدانيد كه من از ديگرى به خلافت سزاوارترم . امّا اكنون مىبينيد كه كار به كجا كشيده است . پس به خدا سوگند خلافت را به ديگرى مىسپارم تا زمانى كه امور مسلمانان بسامان باشد و جز بر من ستم نرود و اين كار تنها براى درك پاداش و فضل آن و براى بىرغبتى به مال و زينت دنياست كه شما براى رسيدن بدان با يكديگر به رقابت پرداختهايد » . « 3 »
هامش
( 1 ) - معنى عبارت آخر على عليه السلام اين است كه در غير اين صورت تابع آنان خواهيم شد .
( 2 ) - سيرة الأئمة الاثنى عشر ، ص 394 .
( 3 ) - همان مأخذ ، ص 397 .