مدّت دراز و با وجود سختى اين حادثه شكيبايى را ترجيح دادم . آنحضرت در نهج البلاغه مىفرمايد :
« عمر خلافت را در جايى درشت و ناهموار قرار داد . زيرا او زبانى تند داشت و ملاقات با او رنجآور بود . لغزشهايش بسيار و پوزش خواهىاش نيز بىشمار بود . همراه آن مانند كسى بود كه بر اشترى سركش سوار شده بود كه اگر مهارش را سخت نگاه داشته رها نكند شتر پاره و مجروح شود و اگر مهار او را سست كند خود را به پرتگاه هلاكت بيفكند .
به خدا قسم مردم در زمان او گرفتار شدند و اشتباه كردند و در راه راست گام ننهادند و از حق دورى كردند . پس من با وجود درازى اين دوران و سختى اين حادثه شكيبايى اختيار كردم » .
سپس على عليه السلام به شوراى شش نفرى كه از سوى خليفه دوّم تعيين شد ، اشاره مىكند و مىفرمايد :
چه كسى دربارهء برترى من نسبت به ابوبكر ترديد روا داشت كه اين امر مرا همتاى كسانى قرار داده كه يا همپايهء ابوبكرند و يا از او پايينتر ؟ !
البته امام باتوجّه به حفظ مصلحت دين در آن اوضاع بدين كار تن داد و بنابر تعبير خود آنحضرت « همچون پرندهاى درميان فوج پرندگان شد كه هرجا آنان مىنشستند او هم فرود مىآمد و هرجا كه آنان پرواز مىكردند ، او هم با آنان مىپريد » .
امام در اين باره مىفرمايد :
« چون عمر هم درگذشت ، كار خلافت را درميان جماعتى قرار داد كه
هدايتگران راه نور ، زندگانى امير مؤمنان امام على بن أبي طالب (ع) (فارسى) — صفحة 87
مساهمون: شريعت
ص٨٧