تعريف سند
" سند " در لغت عبارت است از آنچه كه مىتوان آن را مدرك قرار داد مصباح
المنير در باره سند مىگويد : به معناى تكيه دادن به ديوار يا غير آن مىباشد . وابن
أثير در النهاية در مادة سند مىگويد : سند به منطقه مرتفع از زمين گفته مىشود
وتساند به معناى تعاون است . ودر أقرب الموارد مىگويد : سند اليه يعنى اعتمد
عليه ودر فرهنگ معين مىگويد : سند آنچه كه بدان اعتماد كنند ومدرك
ومستند را نيز سند گويند .
اما در اصطلاح حقوقى ، قانون مدنى در مادة ( 1284 ) آن را چنين تعريف كرده
است : " سند عبارت است از هر نوشته كه در مقام دعوى يا دفاع ، قابل استناد
باشد " پس سند در معناى اصطلاحى داراى دو ركن مىباشد أولا : بايد نوشته باشد
وثانيا : بايد قابل استناد باشد . پس اگر نوشته نباشد ويا نوشته اى باشد كه در مقام
دعوى يا دفاع قابل استناد نباشد از نظر اصطلاحى سند نيست .
از اين تعريف چنين استظهار مىشود كه سند وسيله اثبات حق است وعامه
مردم سند را با عقد اشتباه كرده وبه سند كه دليل است عقد مىگويند . اين اشتباه از
فرهنگ قانون فرانسه نشأت گرفته است چرا كه در اين قانون بين تصرف قانوني