مقدّم و مفعول آمنا را مؤخّر آورده تا آمنّا كنايهاى به كافران باشد كه پيش از اين ياد شدند و گويى فرموده است : ما كافر نشديم چنان كه شما كافر شديد .
وَ عَلَيْهِ تَوَكَّلْنا
؛ سپس فرمود فقط بر خدا توكّل مىكنيم نه به غير او .
غَوْراً
؛ پايين برود در زمين و در چاهها و چشمه سارها فرو ريزد و آن توصيف به مصدر است مانند « عدل - رضا » و منظور از « معين » چشمههاى آشكار است . از ابن عبّاس نقل شده كه منظور آب جارى است .