عِنْدَ اللَّهِ وَ صَلَواتِ الرَّسُولِ ؛ زيرا رسول اكرم صلّى اللَّه عليه و آله براى صدقه دهندگان دعاى خير و بركت و براى ايشان طلب مغفرت مىكرد ، چنان كه وقتى ابو اوفى صدقه داد ، آن حضرت گفت : خدايا آل ابو اوفى را رحمت كن ، و چون انفاق سبب مغفرت و دعا مىشود ، خداوند فرموده است : يَتَّخِذُ ما يُنْفِقُ قُرُباتٍ . . . و صلوات : آنچه انفاق مىكند تقرّب به خدا و دعاى خير پيامبر حساب مىكند . أَلا إِنَّها قُرْبَةٌ ؛ در اين عبارت خداوند گواهى مىدهد كه آنچه انفاق كننده معتقد است ، راست است : دادههايش باعث نزديكى او به خدا و دعاى پيامبرش مىباشد ، و به وسيلهء دو حرف تنبيه : « الا » و تحقيق : « انّها » كه حاكى از ثبات امر و تحقّق آن است ، جمله را شروع ، و اميدوارى انفاق كننده را تصديق فرموده است ، و جملهء : « سَيُدْخِلُهُمُ اللَّهُ » نيز به همين منظور است ، زيرا « سين » مفيد تأكيد و تحقّق وعده است ، « قربة » با ضمّهء « راء » نيز قرائت شده است .
[ سوره التوبة ( 9 ) : آيه 100 ]
ترجمه :
تفسير :
وَ السَّابِقُونَ الْأَوَّلُونَ مِنَ الْمُهاجِرِينَ ؛ اين گروه ، كسانىاند كه به هر دو قبله نماز