2 . باقيماندهء كتابخانه همچنان مورد بىاعتنايى و دستبرد كسان بود و پيش از سال 642 ميلادى قسمت اعظم آن از ميان رفته بود .
3 . در مدت پنج قرن كه از وقوع تا ثبت حادثهء مفروض در كتاب عبداللطيف فاصله بود ، هيچ يك از مورخان مسيحى دربارهء آن سخن نياوردهاند ، در صورتى كه اوتكيوس مسيحى كه به سال 322 هجرى ( 933 ميلادى ) اسقف بزرگ اسكندريه بود فتح اين شهر را به دست عربان با تفصيل فراوان نقل كرده است . به همين جهت غالب مورخان اين قضيه را نمىپذيرند و آن را افسانه مىپندارند . نابودى كتابخانهء اسكندريه كه به تدريج انجام شد از حوادث غمانگيز تاريخ جهان بود .
قرينهء ديگر اين است كه به طور كلى آتش زدن كتابخانه ، با روشى كه عموماً قرآن تعيين كرده و اعراب تا حدود زيادى احساس مىكردند كه رسالتى دارند ، سازگار نيست . ما در قرآن با دو تابلو مواجه هستيم . قرآن در اين موضوع سكوت نكرده است . قرآن از طرفى اين تابلو را مجسم مىكند كه :
و من الناس من يعجبك قوله فى الحيوة الدنيا و يشهد الله على ما فى قلبه و هو الد الخصام . و اذا تولى سعى فى الارض ليفسد فيها و يهلك الحرث و النسل و الله لا يحب الفساد . ( بقره ، 204 - 205 ) قرآن در اين آيه تخريب و افساد و اهلاك حرث و نسل را جداً محكوم كرده است .
از طرف ديگر مىفرمايد :
ان الله يدافع عن الذين امنوا ان الله لايحب كل خوان كفور . اذن
يادداشتهاى استاد مطهرى ( فارسي ) — صفحة 456
مساهمون: مرتضى مطهرى
ص٤٥٦