و « خالق » اسم فاعل است و نظير « فاطِرِ السَّماواتِ » است كه با « خالق » يك معنى دارد ( انعام 14 ، يوسف 101 ، ابراهيم 10 ، فاطر 1 ، زمر 46 ، شورى 11 )
لغت :
مقصود :
اكنون خداوند بيان مىكند كه انسان را براى پرستش و ايمان آفريده ، نه براى كفر و نافرمانى ، از اينرو مىفرمايد : أَ لَمْ تَرَ : رؤيت ، به معناى علم هم استعمال شده است چنان كه به معناى ادراك و ديدن هم آمده . در اينجا معناى اول مقصود است . اين خطاب متوجه پيامبر است ، لكن مقصود امت اوست . أَنَّ اللَّهَ خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ بِالْحَقِّ : آيا نمىدانيد كه خداوند آسمانها و زمين را بمقتضاى حكمت خود ، به سخن حق يا براى هدف حق ، آفريده است و منظور از هدف حق ، دين و عبادت است . يعنى جهان را آفريد تا مردم او را پرستش كنند و سزاوار پاداش گردند . اين معنى از ابن عباس و جبائى است .