[ سوره التوبة ( 9 ) : آيه 40 ]
إِلاَّ تَنْصُرُوهُ فَقَدْ نَصَرَهُ اللَّهُ إِذْ أَخْرَجَهُ الَّذِينَ كَفَرُوا ثانِيَ اثْنَيْنِ إِذْ هُما فِي الْغارِ إِذْ يَقُولُ لِصاحِبِهِ لا تَحْزَنْ إِنَّ اللَّهَ مَعَنا فَأَنْزَلَ اللَّهُ سَكِينَتَهُ عَلَيْهِ وَ أَيَّدَهُ بِجُنُودٍ لَمْ تَرَوْها وَ جَعَلَ كَلِمَةَ الَّذِينَ كَفَرُوا السُّفْلى وَ كَلِمَةُ اللَّهِ هِيَ الْعُلْيا وَ اللَّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ ( 40 )
ترجمه
اگر شما ياريش نكنيد ( بدانيد كه ) خدا او را يارى كرد در آن وقت كه كافران او را ( از مكه ) بيرون كردند ، ( وقتى كه ) دومين نفر از آن دو بود كه هر دو در غار بودند ، و بهمراه خود ميگفت : نترس كه خدا با ما است ، و خدا آرامش خويش را بر او نازل فرمود و بسپاهيانى كه شما نميديديد نيرومندش كرد ، و كلمهء مردمان كافر را پست و زبون گردانيد و كلمهء خدا و الا است ، و خدا نيرومند و فرزانه است ( 40 ) .