است كه اينان و گفتارشان همه مشهود رسول خدا - صلى اللَّه عليه و آله - بود و آن حضرت عقايد و سخنانشان را ميدانست ، و همانطور كه كنايه آوردن از چيزى كه قبلا ذكر شد صحيح است ، از چيزى هم كه معلوم و مشهود است كنايه صحيح مىباشد .
« سُبْحانَهُ هُوَ الْغَنِيُّ »
خداوند از آنچه گويند منزه است ، و از گرفتن فرزند بىنياز مىباشد .
« لَهُ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ »
يعنى وقتى بنا شد هر آنچه در آسمانها و زمين است همه مخلوق او و در تحت ملك و فرمانروايى او باشد نيازى بگرفتن فرزند ندارد ، زيرا گرفتن فرزند براى آن است كه انسان بوسيلهء او از ناتوانى و ضعف خود را برهاند ، و يا از فقر و ندارى خود را مستغنى سازد ، و خداى سبحان از آنها منزه است ، و چون گرفتن فرزند حقيقى براى او محال است ، به خود بستن فرزندى هم به صورت فرزند خوانده نيز بر او محال است .
« إِنْ عِنْدَكُمْ مِنْ سُلْطانٍ بِهذا »
يعنى پيش شما در اينباره حجت و دليلى نيست .
« أَ تَقُولُونَ عَلَى اللَّهِ ما لا تَعْلَمُونَ »
آيا چيزى را كه نميدانيد دربارهء خدا مىگوييد ؟
و اين سخن توبيخى است از خداى تعالى براى آنان در مورد گفتار بىجاشان ، و بدنبال آن تهديدشان هم كرده كه فرمود :
« قُلْ إِنَّ الَّذِينَ يَفْتَرُونَ عَلَى اللَّهِ الْكَذِبَ لا يُفْلِحُونَ »
اى محمد به آنان بگو كسانى كه از روى دروغ بر خدا افتراء ميزنند ، و او را داراى فرزند ميدانند هيچگاه رستگار نشوند .
« مَتاعٌ فِي الدُّنْيا »
يعنى اينان بهرهء اندكى از دنيا دارند كه در اين چند روزهء اندك از آن بهرهمند شده و منقضى گردد .
« ثُمَّ إِلَيْنا مَرْجِعُهُمْ »
ولى بازگشت آنان بسوى حكم و فرمان ما است .
« ثُمَّ نُذِيقُهُمُ الْعَذابَ الشَّدِيدَ بِما كانُوا يَكْفُرُونَ »
و سپس بكيفر كفرشان عذاب سخت - يعنى عذاب دوزخ - را به آنان بچشانيم
.