كه مردم براى خواستن حاجتهاى خود دست به طرف عرش بلند ميكنند .
« يُدَبِّرُ الْأَمْرَ »
يعنى كار را اندازهگيرى كرده و به ترتيب خود جارى ساخت و روى مراتبى مرتب نمود با توجه به اينكه استحكام و دوام عاقبت آنها را نيز منظور داشته .
« ما مِنْ شَفِيعٍ إِلَّا مِنْ بَعْدِ إِذْنِهِ »
شفيعى نيست جز باذن وى . و اينكه نام شفاعت بميان آمده و اين كلام را فرموده در صورتى كه ذكرى از شفيعان نشده بود ، بدانجهت است كه كفار مىگفتند : اين بتها پيش خدا از ما شفاعت كنند ، خداى سبحان در اين آيات بيان فرموده كه شفيعان در صورتى نزد او شفاعت كنند كه وى اذن شفاعت بدانها بدهد ، و اين بتهايى كه درك و عقل ندارند چگونه مىتوانند شفاعت كسى را بكنند . با اينكه هيچيك از فرشتگان و پيغمبران نيز بدون اذن و اجازهء او نميتوانند شفاعت كسى را بكنند .
« ذلِكُمُ اللَّهُ رَبُّكُمْ »
يعنى آن كسى كه متصف به اين اوصاف است همان معبود شما است .
« فَاعْبُدُوهُ . . . »
تنها او را بپرستيد كه جز او معبودى نداريد ، و شايستهء اين اوصاف كسى جز او نيست ، و اين بتان را پرستش نكنيد .
« إِلَيْهِ مَرْجِعُكُمْ جَمِيعاً »
مرجع دو معنا دارد : يكى اينكه به معناى مصدر يعنى رجوع باشد . و ديگر اينكه اسم مكان و به معناى جايگاه رجوع باشد .
« وَعْدَ اللَّهِ حَقًّا »
اين وعدهاى كه خدا به بندگانش داده و عدهاى حق و راست است .
« إِنَّهُ يَبْدَؤُا الْخَلْقَ ثُمَّ يُعِيدُهُ »
كه در آغاز آنها را پديد آورده و دوباره پس از مرگ ايشان را باز گرداند .
« لِيَجْزِيَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ بِالْقِسْطِ »
تا پاداش اعمال نيك مردمان با ايمان را از روى عدالت بدهد ، و چيزى از پاداش آنها كم نخواهد كرد .
« وَ الَّذِينَ كَفَرُوا لَهُمْ شَرابٌ مِنْ حَمِيمٍ »
آنان كه كفر ورزيدند آبى جوشان براى آنها است كه در حرارت به حد اعلا رسيده است .
« وَ عَذابٌ أَلِيمٌ بِما كانُوا يَكْفُرُونَ »
و عذابى دردناك بكيفر كفرشان .