كه مردم براى خواستن حاجتهاى خود دست به طرف عرش بلند ميكنند . « يُدَبِّرُ الْأَمْرَ » يعنى كار را اندازهگيرى كرده و به ترتيب خود جارى ساخت و روى مراتبى مرتب نمود با توجه به اينكه استحكام و دوام عاقبت آنها را نيز منظور داشته . « ما مِنْ شَفِيعٍ إِلَّا مِنْ بَعْدِ إِذْنِهِ » شفيعى نيست جز باذن وى . و اينكه نام شفاعت بميان آمده و اين كلام را فرموده در صورتى كه ذكرى از شفيعان نشده بود ، بدانجهت است كه كفار مىگفتند : اين بتها پيش خدا از ما شفاعت كنند ، خداى سبحان در اين آيات بيان فرموده كه شفيعان در صورتى نزد او شفاعت كنند كه وى اذن شفاعت بدانها بدهد ، و اين بتهايى كه درك و عقل ندارند چگونه مىتوانند شفاعت كسى را بكنند . با اينكه هيچيك از فرشتگان و پيغمبران نيز بدون اذن و اجازهء او نميتوانند شفاعت كسى را بكنند . « ذلِكُمُ اللَّهُ رَبُّكُمْ » يعنى آن كسى كه متصف به اين اوصاف است همان معبود شما است . « فَاعْبُدُوهُ . . . » تنها او را بپرستيد كه جز او معبودى نداريد ، و شايستهء اين اوصاف كسى جز او نيست ، و اين بتان را پرستش نكنيد . « إِلَيْهِ مَرْجِعُكُمْ جَمِيعاً » مرجع دو معنا دارد : يكى اينكه به معناى مصدر يعنى رجوع باشد . و ديگر اينكه اسم مكان و به معناى جايگاه رجوع باشد . « وَعْدَ اللَّهِ حَقًّا » اين وعدهاى كه خدا به بندگانش داده و عدهاى حق و راست است . « إِنَّهُ يَبْدَؤُا الْخَلْقَ ثُمَّ يُعِيدُهُ » كه در آغاز آنها را پديد آورده و دوباره پس از مرگ ايشان را باز گرداند . « لِيَجْزِيَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ بِالْقِسْطِ » تا پاداش اعمال نيك مردمان با ايمان را از روى عدالت بدهد ، و چيزى از پاداش آنها كم نخواهد كرد . « وَ الَّذِينَ كَفَرُوا لَهُمْ شَرابٌ مِنْ حَمِيمٍ » آنان كه كفر ورزيدند آبى جوشان براى آنها است كه در حرارت به حد اعلا رسيده است . « وَ عَذابٌ أَلِيمٌ بِما كانُوا يَكْفُرُونَ » و عذابى دردناك بكيفر كفرشان .
ترجمه تفسير مجمع البيان (فارسى)ج ١١ — صفحة 256
مساهمون: الشيخ الطبرسي
ص٢٥٦