( 1 ) كنند گناه اين رفتارشان بالاتر از قتل است .
« و پيوسته با شما كارزار كنند تا اگر بتوانند شما را از دين خود برگردانند » با فرود آمدن اين آيه مسلمانان از مخمصهء بزرگى بيرون آمدند و رسول خدا صلى اللّه عليه و آله نيز پس از نزول آيه در غنائم و آن دو اسير تصرف كرد ، و بدنبال آن قريش كس بنزد آن حضرت فرستادند تا با دادن فديه دو اسير خود را آزاد سازند .
رسول خدا صلى اللّه عليه و آله آزادى آن دو را موكول بآمدن سعد بن ابى وقاص و عتبة بن غزوان كرده فرمود : تا آن دو نيايند ما براى اسيران شما فديه نمىپذيريم تا ببينيم اگر آن دو بدست شما كشته شوند ما هم اين دو را بكشيم .
و پس از اينكه سعد و عتبة وارد مدينه شدند رسول خدا صلى اللّه عليه و آله فديهء قريش را پذيرفت و اسيران را به آنها تحويل داد .
حكم بن كيسان - يكى از اسيران - مسلمان شد و از رفتن بمكة خوددارى كرد و هم چنان در مدينه بود تا در جنگ « بئر معونة » بشهادت رسيد ، ولى عثمان بن عبد اللّه به مكه باز گشت و در آنجا بود تا به حال كفر از دنيا رفت .
طمع عبد اللّه بن جحش و همراهان او در پاداش اخروى :
پس از اينكه آيهء فوق دربارهء عمل عبد اللّه و همراهان نازل گرديد اينان بطمع بيشترى افتاده بنزد رسول خدا صلى اللّه عليه و آله آمدند و عرضه داشتند : اى رسول خدا آيا ما مىتوانيم اميدوار باشيم كه در اين جنگ بپاداش مجاهدان و جنگجويان اسلام رسيده باشيم ؟
خداى تعالى در پاسخ آنان آيهء ذيل را كه دنبال آيهء فوق است نازل فرمود :
« آنان كه ايمان آوردند و از وطن خويش هجرت نموده و در راه خدا جهاد كردند اينان اميدوار و منتظر رحمت حق باشند كه خدا بر آنها بخشاينده و مهربانست » و با نزول اين آيه خداى متعال آنان را بكمال اميدوارى رسانيد .