و يكى ديگر از علتهاى آن اين است كه نماز خود زحمت نشست و برخاست و تحرك و جنب و جوش لازم دارد ، ولى در روزه از اين امور نيست و تنها نخوردن و خوددارى كردن از مفطرات است نه حركت و جنبش و فعاليت .
و ديگر اينكه در تمام مدت شبانه روز هيچ وقت جديدى نمىرسد مگر اينكه در آن نماز جديدى واجب مىشود ، ولى روزه اين طور نيست كه هر روز كه مىرسد روزهاش بر او واجب باشد مانند نماز كه هر وقت سر مىرسد نمازى بر او واجب باشد . »
و به اين دليل محكم ، شارع قضاى نماز را از زن حايض ساقط كرد ، براى اينكه در قضاى آن مشقّت و گرفتارى است براى زن ، به خلاف روزه كه قضاى آن سخت و مشقّتبار براى او نيست .
( 1 )
قضاى ماه رمضان
امام رضا عليه السلام فرمود :
« اگر سؤال شود : « چرا هرگاه كسى در ماه رمضان مريض يا مسافر بود و تا رمضان ديگر طول كشيد و مريض صحّت و سلامتى خود را بازنيافت يا مسافر سفرش به پايان نرسيد و ماه رمضان سال ديگر رسيد ، بايد فديه بدهد براى رمضان گذشته و قضايش ساقط مىشود ، ولى اگر در بين سال شفا يافت يا مسافرتش تمام شد و روزه را قضا نكرد ، بايد هم روزه را قضا كند و هم فديه دهد ؟ » ، گفته مىشود : در ماه رمضان آن سال روزه بر او واجب شده بود ولى چون مريض يا مسافر بود زمانش به بعد موكول گرديد ، و چون در تمام اين سال شرايط روزه كه صحّت و حضور در وطن است در او موجود نشده ، اساسا روزه از او ساقط مىشود و به جاى آن بر او فديه واجب مىگردد ، زيرا