شمرده شد به آن نعمت ، و جمع كرده مىشود در او عافيت ، و خداى متعال به اين مكر اهل شقاق و عداوت و سعى در فرقت و چشمداشت فتنه را مىشكند .
( 1 ) و هميشه امير المؤمنين تا آن زمان كه خلافت به وى تفويض شده بود مذاق تلخى آن را مىچشيد و سختى و شدت مؤنت آن را مىكشيد ، و آنچه را كه بر او واجب بود از ارتباط طاعت الهى و مراقبت او به اتمام مىرسانيد . رنج بر بدن خود نهاده ، و چشم را بىخواب كرده ، و فكر را دراز كشيده در امرى كه در آن عزّ دين و قمع مشركين و صلاح امّت و نشر عدل و اقامهء كتاب و سنّت بود و منع آن اين را از خفض و دعت ، بر خود نهاده بود اين محنت را از جهت علم او به احوال آخرت و به آنچه حق تعالى فرموده كه از آن مسئول خواهد شد و به اميد محبت آنكه چون برسد به حق تعالى معلوم باشد بر همه كه دين او را اصلاح كرده و بندگان او را به طاعت واداشته و ولايت عهد را اختيار نموده و حق تعالى را به جاى آورده ، و اكنون براى اختيار عهد خلافت و رعايت امّت بعد از او و شايستهتر به اين آن كس است كه افضل باشد در ورع و در دين و در علم ، و اميدوارترين كس از براى قيام در امور و حقوق الهى . من در اين امر به حق تعالى مناجات كردم و استخاره نمودم و از خدا خواستم آنچه را كه رضا و طاعت او در آن است به من الهام كند . در طول شب در طلب آن بودم و التماس مىكردم كه از خاندان عباس و على بن ابى طالب ( ع ) فكر او و نظر او منحصر شد به دانش او كه شرايط و مذهب او را به علم خود مىدانست ، و هيچ چيزى از قدرت او مخفى نبود كه به آن برسد و يا امور آنها را با علم خودش امتحان كند تا اينكه مسائل براى او كشف شود .
پس بهترين كس در اين امر بعد از استخارهء اوامر خدا را و سعى و تفحص و كوشش در قضاى حق او در ميان بندگان و شهرهاى او در اين دو خانواده ، على بن موسى بن جعفر بن محمد بن على بن الحسين بن على بن ابى طالب عليهم السلام بود و او را فضل تمام و علم مالاكلام بود و ورع ظاهر داشت و
حياة الامام علي بن موسى الرضا ( ع ) ( پژوهشى دقيق در زندگانى امام رضا ع ) ( فارسي ) — صفحة 460
مساهمون: الشيخ باقر شريف القرشي
ص٤٦٠