واين كلام ابن عباس هم نهايت صريح است در آنكه أبو بكر وعمر در اخذ خلافت ، غاصب وظالم وجائر وستمكار بودند ، ومستحق خلافت بالتعيين جناب أمير المؤمنين وسيدالوصيين وأفضل المجاهدين [ ( عليه السلام ) ] بود .
پس عمر به سماع اين كلام بليغ الافحام ابن عباس مبهوت گرديد ، وچاره جز آن نيافت كه زبان فظاظت توأمان به زجر وتوبيخ ابن عباس بلكه ساير بنى عبد المطلب - كه همه أقارب واجب التعظيم اند ! - گشاد ، وتخويف وترهيب ابن عباس به اختصاصشان به خود نمود .
پس ابن عباس متأخر شد وعمر متقدم گرديد ، وبعد زمان اندك - به سبب استيلاى غضب - دعاى بد در حق ابن عباس نمود ، وبعد آن به سبب مزيد خجالت وندامت وحيرت وانتشار ، ابن عباس را به اعاده كلام سابق امر نمود ، ابن عباس به جوابش عذر لطيف بيان كرد ، يعنى گفت كه : جز اين نيست ذكر كردى چيزى را وردّ كردم بر تو جواب آن را ، واگر سكوت مىكردى سكوت مىكرديم ، پس گفت عمر كه : قسم به خدا نكرديم آنچه كرديم به سبب عداوت ولكن كم سن شمرديم أو را - يعنى جناب أمير المؤمنين ( عليه السلام ) را - وخوف كرديم كه جمع نشوند بر أو عرب وحال آنكه قريش كينه با آن حضرت دارند .
ابن عباس مىگويد كه : خواستم كه بگويم كه ( 1 ) : رسول خدا ( صلى الله عليه وآله وسلم )
هامش
1 . در [ الف ] اشتباهاً اينجا : ( كه ) تكرار شده است .