وجه دوم
از وجوه قصه شورى كه دلالت بر طعن عمر دارد اين است كه عمر - به سبب مزيد جسارت وخسارت وكمال بىاندامى ( 1 ) ونصب - خود را از عيب وذمّ جناب أمير المؤمنين ( عليه السلام ) معذور نداشته - نعوذ بالله - به زعم باطل خود عدم استيهال ( 2 ) وصىّ رسول ربّ متعال [ ( عليه السلام ) ] براي خلافت به سبب دعابه ظاهر ساخته ، چنانچه از روايت أبو عبيد - كه أبو زكريا تبريزى نقل كرده - ظاهر است كه : هرگاه ابن عباس ذكر جناب أمير المؤمنين ( عليه السلام ) نزد عمر كرد واستخلاف آن حضرت خواست عمر گفت كه : اگر نمىبود دعابه در أو - يعنى اگر دعابه در آن حضرت نمىبود - آن حضرت را خليفه مىساختم ( 3 ) .
وهمچنين از روايت زمخشري در “ فائق “ ظاهر است كه عمر بر جناب أمير المؤمنين ( عليه السلام ) به دعابه طعن كرده ( 4 ) .
وهمچنين از روايت “ استيعاب “ ظاهر است كه عمر - با وصف اعتراف به اتصاف جناب أمير المؤمنين ( عليه السلام ) به اولويت خلافت به سبب سابقه فضائل
و
هامش
1 . بىاندامي : عدام تناسب ، زشتى . بىاندام : ناآراسته ، نامتناسب وبدشكل . رجوع شود به لغت نامه دهخدا .
2 . يعنى : اهليت نداشتن .
3 . تهذيب غريب الحديث : انظر : غريب الحديث لابن سلام 3 / 331 - 335 .
4 . الفائق 3 / 168 .