وخلافت مآب بر محض اثبات شدت وغلظت سعد اكتفا نكرده ، حرب بودن أو هم ثابت كرده ، وحرب به معناى دشمن جنگى است ، قال في القاموس :
رجل حَرِبٌ ومِحْرَبُ ومِحْرابٌ : شديد الحرب ، شجاع ، ورجل حَرْبٌ : عدوٌّ محاربٌ ( 1 ) .
وچون خلافت مآب در صدد توهين وتهجين سعد است ، لهذا ( حرب ) به معناى ( شجاع ) بر اين مقام مناسبت ندارد ، پس ( حرب ) به معناى ( عدو ) باشد ، پس ثابت شد كه سعد - حسب افاده خلافت مآب - دشمن أو يا دشمن ديگر أصحاب اسلام يا دشمن حضرت خير الأنام وآل آن حضرت ( صلى الله عليه وآله وسلم ) بوده ، ولهذا خلافت مآب آن را در معرض توهينش ذكر نموده ، والا ظاهر است كه شجاعت هيچگونه موجب قدح وجرح نمىشود .
ورابعاً : در روايت “ استيعاب “ مذكور است كه عمر در حق سعد گفت : ( ليس بصاحب ذلك ، ذاك صاحب مقنب يقاتل فيه ) ( 2 ) واين تصريح صريح است به آنكه سعد لايق خلافت نيست .
وخامساً : از روايت “ احكام سلطانيه “ ظاهر است كه عمر در حق سعد
هامش
1 . القاموس المحيط 1 / 63 .
2 . الاستيعاب 3 / 1119 .