از اين كلام به صراحت تمام واضح است كه روايتي كه قابل اين احتمال - يعنى عدم تاريخ تحريم متعه به چيزى - نباشد ، بلكه از آن تاريخ تحريم متعه به خيبر ثابت شود ، آن روايت ثقات نيست ، بلكه راوي آن غير ثقة است ، ودر روايت زهرى تاريخ نهى متعه را به خيبر شكى نيست ، وبه اعتراف خودش هم ثابت [ است ] كه زهرى تاريخ تحريم متعه به خيبر كرده ، پس - لله الحمد والمنة - كه نفى وثوق از زهرى - حسب افاده سديده والد ماجد مخاطب - به كمال وضوح وظهور ثابت گشت وأساس بي ثبات اين خرافات كه در “ موطأ “ و “ صحيح “ بخارى ومسلم وغير آن به روايت زهرى مذكور است ومخاطب بر آن دست انداخته ووالدش هم حواله به آن ساخته از پا در آمد .
واگر در نفى وثوق از زهرى به كلام والد ماجدش - كه خودش أو را آية من آيات الله ومعجزة من معجزات رسول الله ( صلى الله عليه وآله ) پنداشته ( 1 ) - وثوق نكند ، بارى به كلام خودش الزام خورد . - ولله الحمد كه نفى وثوق از زهرى به كلام خودش ثابت مىكنيم - بيانش آنكه خودش تصريح كرده است به آنكه :
هر كه غزوه خيبر را تاريخ تحريم متعه گويد ، گويا دعوى غلطى در استدلال حضرت مرتضى [ ( عليه السلام ) ] مىكند ، واين دعوى شاهد جهل وحمق أو بس است . ( 2 ) انتهى .
هامش
1 . تحفه اثناعشريه : 184 .
2 . تحفه اثناعشريه : 302 - 303 .