وَ بَدا
و آشكارا شد
بَيْنَنا وَ بَيْنَكُمُ
ميان ما و شما
الْعَداوَةُ
دشمنى بدل
وَ الْبَغْضاءُ
و دشمنى بدست يعنى محاربه
أَبَداً
هميشه يعنى پيوسته دشمنى قائم خواهد بود ميان ما و شما بدست و دل
حَتَّى تُؤْمِنُوا
تا وقتى كه ايمان آريد
بِاللَّهِ وَحْدَهُ
به خداى يكتا و يگانه يعنى بيگانگى او بگرويد حق سبحانه پند مىدهند مؤمنان را كه در تبرّا از اهل شرك اقتدا بابراهيم عليه السلام كنيد
إِلَّا قَوْلَ إِبْراهِيمَ
مگر در ان سخن ابراهيم عليه السلام كه گفت
لِأَبِيهِ
مر پدر خود را كه به وعدهء استغفار كه با تو كردهام و بوعده ايمان كه تو با من كرده
لَأَسْتَغْفِرَنَّ لَكَ
هر آئينه آمرزش خواهم خواست براى تو
وَ ما أَمْلِكُ
و مالك نيستم اى پدر
لَكَ
براى تو يعنى نمىتوانم كه دفع كنم از تو
مِنَ اللَّهِ
از عذاب خداى
مِنْ شَيْءٍ
هيچ چيز اگر به خدا نگروى خلاصه سخن آنست كه اقتدا بايد كرد به حضرت ابراهيم على نبينا و عليه السلام در بيزارى از كافران نهطلب آمرزش براى ايشان كه آن صورت از وى بسبب وعده واقع شد و چون خليل ع و اصحاب او بيزارى كردند از قوم گفتند
رَبَّنا
اى پروردگار ما
عَلَيْكَ تَوَكَّلْنا
بر تو توكل كرديم يعنى از خلق بريديم و اعتماد بر كرم خالق نموديم
وَ إِلَيْكَ أَنَبْنا
و بسوى تو بازگشتيم
وَ إِلَيْكَ الْمَصِيرُ
و بسوى تست بازگشت همه در آخرت قولى آنست كه اين دعا تتمه قول ابراهيم عليه السلام نيست بلكه حق سبحانه مؤمنان را بعد از نهى موالات كفار امر فرمايد كه چون قطع علاقه مودت با دشمنان كرديد بگوئيد خدايا از ايشان بريديم و بلطف تو پيوند كرديم مثنوى
سوى تو كرديم روى و دل به تو بستيم * از همه بازآمديم و با تو نشستيم
هر چه نه پيوند يار بود بريدى * هر چه ز پيمان دوست بود شكستيم
رَبَّنا
اى پروردگار ما
لا تَجْعَلْنا
مگردان ما را
فِتْنَةً
محل برگماشتن
لِلَّذِينَ كَفَرُوا
براى آنان كه نگرويدهاند يعنى ايشان را بر ما مگمار و مسلط مگردان و بدست ايشان ما را عذاب مكن
وَ اغْفِرْ لَنا
و بيامرز ما را
رَبَّنا
اى پروردگار ما
إِنَّكَ أَنْتَ الْعَزِيزُ
به درستى كه تو غالبى در حكم پس شر ايشان دفع كن
الْحَكِيمُ
دانا در كار خود پس ما را بيامرز
لَقَدْ كانَ
به درستى كه هست
لَكُمْ
مر شما را
فِيهِمْ
در ابراهيم عليه السلام و قوم او
أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ
خصلتى نيكو كه پيروى كنيد آن را تكرار براى تاكيد است در اقتدا بابراهيم على نبينا و عليه السّلام يا در اوّل اقتدا است باقوال او و در ثانى بافعال و اين اقتدا هست
لِمَنْ كانَ يَرْجُوا اللَّهَ
مر كسى را كه اميد دارد در رضاى خداى
وَ الْيَوْمَ الْآخِرَ
و پاداش روز قيامت را يا بترسد از خداى و روز بازپسين
وَ مَنْ يَتَوَلَّ
و هر كه روى بگرداند از فرمان خدا و رسول و دوستى كند با دشمنان
فَإِنَّ اللَّهَ هُوَ الْغَنِيُّ
پس به درستى كه خداى بىنياز است از وى و از نصرت كردن وى مر دين او را چه خود ناصر دين خود است
الْحَمِيدُ
ستوده است بىستايش خلق آوردهاند كه بعد از نزول اين آيت مؤمنان قطع دوستى كردند از كسان خود كه مشرك بودند در مكّه حق سبحانه وعده فرموده كه .