معلوم است كه صدور اين قول از خليفه اول - تا حال - كسى غير از بعضى كذابان روافض نقل نكرده [ اند ] . ( 1 ) انتهى .
ليكن بحمدالله دانستى كه صدور اين قول از ابى بكر به روايت محدّثين ثقات و ناقدين أثبات از اهل سنت ثابت است ، مثل : ابو عبيدة و خيثمة بن سليمان و طبرانى و ابن عساكر و ضياء مقدسى و جلال الدين سيوطى و على متقى ، پس الحال مخاطب را لازم است كه اين اعلام محدّثين خود را از كذابان روافض داند ! و سَرِ انكار صدور اين كلام از ابى بكر به مقابله شيعيان نيفرازد !
وثانياً : بر آمدند بر سر توجيهات ركيكه و تمويهات رديّه ، أحسن تلميعات ايشان اين است كه مىگويند كه :
غرض ابى بكر آن است كه كاش به حضور انصار از آن جناب سؤال مىكردم ، تا ايشان نيز جوابِ باصواب جناب رسول خدا صلى الله عليه [ وآله ] و سلم مىشنيدند ، و با من كدورت خاطر نمىداشتند ، و ازمنازعت باز مىآمدند .
ليكن تأثير علو حق آن است كه خود كلماتى گفتند كه از آن بطلان اين تمويه - كه تحريفى بيش نبود - ظاهر شد ، چنانچه مخاطب در باب كيود گفته كه :
هامش
1 . تحفه اثناعشريه : 70 .