وَرَسُولِهِ ) ( 1 ) ، و چهار كلمه ديگر كه مشتمل بر حكمى بود به او داد كه در موسم بر خلايق بخواند ، و بعد از توجه ايشان جبرئيل ( عليه السلام ) برسيد ، و فرمان رسانيد كه : « خواندن سوره برائت بايد كه از پيغمبر صلى الله عليه [ وآله ] وسلّم واقع شود ، يا از كسى كه خويش و نزديك او باشد » ، پس على بن ابى طالب [ ( عليه السلام ) ] را بطلبيد ، و از عقب ياران فرستاد ، با قرار آنكه سوره برائت و احكام اربعه بستاند ، و به مردم رساند ، پس جناب ولايت مآب بر طبق فرموده متوجه گشت ، و در عرج با ابوبكر و اصحاب او رسيد ، صديق پرسيد : كه اميرى يا مأمورى ؟ جواب داد كه : مأمورم و سوره برائت خواندن و جمل چهارگانه به خلق رسانيدن به من تعلق گرفت ، فى الحال سوره برائت و كلمات مذكوره را تسليم وى نمود ، و چون به مكه رفتند و حج بگزاردند على بن ابى طالب [ ( عليه السلام ) ] سوره برائت را بر حجاج بخواند ، و احكام به ايشان رسانيد ، و مضمون آنها آنكه :
« به بهشت نرود مگر نفس مسلمان ، و بعد از اين تاريخ هيچ مشرك حج نگزارد ، و هيچ برهنه طواف خانه نكند ، و هركه با پيغمبر صلى الله عليه [ وآله ] وسلّم عهدى دارد كه آن عهد موقت نگشته ، تا چهار ماه ديگر از روز نحر ، آن پيمانها آخر شود ، و هر كه عهدى موقت داشته باشد - مانند قبيله بنى حمره ( 2 ) كه وعده ايشان تا نه ماه بود - اتمام عهد آن طائفه به
هامش
1 . التوبة ( 9 ) : 2 .
2 . در مصدر : ( ضمرة ) .