براى اداى سوره برائت و عزل او از آن [ را ] جماعتى از صحابه روايت كردهاند :
اول و افضل ايشان : جناب اميرالمؤمنين ( عليه السلام ) .
دوم : ابن عباس ( رضي الله عنه ) .
سوم : ابوسعيد خدرى .
چهارم : خود ابوبكر .
پنجم : ابن عمر .
ششم : ابوهريره .
هفتم : ابن ابىوقاص .
هشتم : ابورافع .
نهم : انس بن مالك .
پس بر ذمه مخاطب لازم است كه ثابت نمايد كه اكثر از اين صحابه روايت نمودهاند كه ابوبكر را محض براى امارت حج منصوب كرده بودند نه براى رسانيدن سوره برائت ، و سوره برائت بعدِ روانگى ابوبكر نازل شد ، تا خود را از بند گران چنين دعوى بى سر و پا وارهاند ، و مقصود خود را به پايه اثبات رساند .
و هرگاه به روايت نه كس از صحابه عزل ابى بكر ثابت شد ، تواتر حاصل گرديد ; زيرا كه ابن حجر در “ صواعق “ به جهت دعوى روايت هشت كس ، حديث امامت ابى بكر را در صلات ، ادعاى تواتر آن نموده حيث قال :
اعلم : أن هذا الحديث متواتر ، فإنه ورد من حديث عائشة
تشييد المطاعن لكشف الضغائن ( فارسي ) — صفحة 188
مساهمون: سيد محمد قلي موسوي نيشابوري كنتوري لكهنوي
ص١٨٨