است كه به جميع اقوال عمر - كه در حق ابى بكر و خلافت او واردند - تمسك بايد نمود . . . الى آخر .
پس جوابش دانستى كه : اقرار خصم مقبول است ، و ادعاى او غير مسموع ; شيعه به يك دو كلمه حق كه خداى تعالى اعلائاً للحق گاهى بر زبان عمر جارى ساخته تمسك مىنمايند ، و به ديگر اقوال عمر كه به اغواى شيطانى و تلبيس ابليس به آن متفوه مىشد ، چسان تمسك خواهند نمود ؟ !
اما آنچه گفته : بالجمله ; عمر را معتقد صحت امامت و خلافت ابوبكر ندانستن طرفه ماجرايى است كه در بيان نمىآيد .
پس عدم اعتقاد عمر [ به ] صحت خلافت ابى بكر طرفه نيست ، عمر چگونه معتقد بطلان خلافت ابى بكر نباشد ، و حال آنكه حضرت رسول خدا ( صلى الله عليه وآله و سلم ) در غدير خم جناب اميرالمؤمنين على بن ابى طالب ( عليه السلام ) را بر ابى بكر و جميع صحابه خليفه و امير ساخته بود ، و حضرت جبرئيل ( عليه السلام ) شفاهاً او را انذار نموده بود از اينكه اين عقد جناب رسول خدا ( صلى الله عليه وآله ) را نقض نمايد ، ليكن عمر نقض عهد حضرت رسول خدا ( صلى الله عليه وآله ) نمود ، و از انذار حضرت جبرئيل ( عليه السلام ) هم نترسيد ، و كرد آنچه كرد . . وسيرى جزاء ما فعل إن شاء الله عزّوجلّ . .
و سيد على همدانى در كتاب “ مودة القربى “ آورده :
عن عمر بن الخطاب ، قال : نصب رسول الله صلى الله عليه
تشييد المطاعن لكشف الضغائن ( فارسي ) — صفحة 137
مساهمون: سيد محمد قلي موسوي نيشابوري كنتوري لكهنوي
ص١٣٧