خود نشسته بينند ( 1 ) ، يا جامه او را پوشيده يا ديگر امتعه او را به استعمال آورده ، اگر چه به مرضى و اذن او باشد ، مزاحمت مىكنند و مىگويند : كه از اين مقام برخيز ! يا جامه را بركش !
به اين اقوال ايشان استدلال نتوان كرد ، كه هر چند انبيا و ائمه به كمالات نفسانى و مراتب ايمانى از ساير خلق ممتاز مىباشند ، ليكن احكام بشريت و خواص سنّ صبى و طفوليت در اينها نيز باقى است ، و لهذا مقتدا بودن را بلوغ به حد كمال عقل ضرور داشتهاند ، بلكه قبل از اربعين منصب نبوت به كسى عطا نشده إلاّ نادراً ، والنادر في حكم المعدوم .
و مثل مشهور است : الصبي صبي ولو كان نبيّاً . ( 2 ) انتهى .
اقول :
محقق طوسى عليه الرحمه در “ تجريد “ در تقرير اين طعن فرموده :
وردّ عليه - أي على أبي بكر - الحسنان [ ( عليهما السلام ) ] ، لمّا بويع ( 3 ) .
يعنى ردّ فرمودند بر ابوبكر ، حسنين ( عليهما السلام ) هرگاه كه او بيعت كرده شد .
هامش
1 . در [ الف ] اشتباهاً : ( ببيند ) است .
2 . تحفه اثناعشريه : 262 .
3 . [ ب ] شرح التجريد : 296 ( طبع قم ) . [ شرح تجريد : 402 ( تحقيق زنجانى ) ، و صفحه : 511 ( تحقيق آملى ) ، و صفحه : 206 ( تحقيق سبحانى ) ] .