اين سر در گمى وحيرت ، فقط به خاطر اصرار بر اعراض از مذهب
أهل بيت ( عليهم السلام ) است . چه مى شد حداقل چون گروهى ديگر كه خود از آنان
نقل مى كنند ، جمع در حضر را بپذيرند ووقت فضيلت را با وقت اجزاء در
هم نياميزند ؟ كما اين كه " نووى " مى گويد :
عده اى از أئمة قائل به جواز " جمع در حضر به خاطر حاجت " شده اند ،
در صورتي كه آن را براي خود عادت نكنند ، مثل : " ابن سيرين " و " اشهب "
از أصحاب " مالك " و " خطابي " اين قول را حكايت كرده از " قفال "
و " شاشى كبير " از أصحاب شافعي از " أبى إسحاق مروزى " از جماعتى از
أصحاب حديث و " ابن منذر " نيز آن را اختيار كرده است . اين قول را سخن
" ابن عباس " تأييد مى كند كه گفت : " أراد أن لا يحرج أمته " ( 1 ) ، زيرا در سخن
أو تعليل به بيمارى وغير آن نشده است . ( 2 )
در " المغنى " و " شرح كبير " از " ابن شبرمه " نقل مى كنند : " جمع بين
صلاتين جايز است ، هر گاه حاجتي يا چيزى باشد ، ما دام كه آن را عادت
اتخاذ نكرده باشد " . ( 3 )
نيز " محى الدين بن شرف النووي " در " المجموع " مى گويد :
وقال ابن منذر من أصحابنا يجوز الجمع في الحضر من غير
خوف ولا مطر ولا مرض ،
" ابن منذر " از أصحاب ما ، معتقد است كه جمع بين صلاتين در غير
سفر ، بدون خوف وبارندگى ومريضى ، جايز است .
همانطور كه مى بينيد ، أو ديگر تقييدى نمى آورد كه آن را عادت اتخاذ
هامش
1 . پيامبر ( صلى الله عليه وآله وسلم ) با اين كأرش خواست امتش را به حرج نيندازد .
2 . شرح نووى ، ج 5 ، ص 219 .
3 . المغنى والشرح الكبير ، ج 2 ، ص 122 ، ش 1263 .