باب ( بيست و هفتم ) اعتقاد در عقبات
ابن بابويه رحمة اللَّه عليه گويد : اعتقاد ما در اين باب آن است كه اسم هر عقبهاى از عقبات صراط اسم فرضى است يا امرى يا نهيى ، و چون آدمى بعقبهاى رسد كه اسم يك فرضى از واجبات تكليفى دارد و اين شخص تقصير در آن واجب نموده باشد در آن عقبه محبوس ميگردد و مطالبهء حق خداوند از او مىشود « 1 » اگر از عهده بر آمد بواسطهء عمل صالحى كه پيش انداخته يا بوسيله رحمتى كه او را دريافته ، نجات مييابد از آن عقبه تا عقبه ديگر و پيوسته دفع مىشود از عقبهء بعقبهء و محبوس ميگردد نزد هر عقبه و پرسيده مىشود از تقصيرى كه واجبى نموده كه هم نام آن عقبه است پس اگر از همهء عقبات بسلامت گذشت ميرسد بخانهء بقاء و زنده مىشود به آن حياتى كه مردن در آن هرگز نيست و خوشوقت ميگردد بسعادتى كه
هامش
( 1 ) فرموده است شيخ مفيد رحمة اللّه تعالى كه عقبات عبارت است از اعمال واجبه و سؤال نمودن از آنها و وقوف بر آنها و نيست مراد به آن كوههائى كه در زمين مىباشد كه قطع كرده مىشود و جز اين نيست كه آنها اعمالند كه مانند مىباشد بعقبات و موصوف آن اعمال با اين وصف به جهت آن چيزى است كه ميرسد بآدمى از تقصيرش در اجابت خداوند تعالى در آن عقبه كه كوشش مينمايد بالا رفتن و قطع كردنش را فرموده است خداوند تعالى كه :فَلَا اقْتَحَمَ الْعَقَبَةَ وَ ما أَدْراكَ مَا الْعَقَبَةُ فَكُّ رَقَبَةٍ أَوْ إِطْعامٌ فِي يَوْمٍ ذِي مَسْغَبَةٍالخ ( سوره البلد آيه 11 تا 13 ) پس نام گذارده است خداوند سبحانه اعمالى را كه تكليف نموده است بنده را به آنها عقبات به جهت تشبيه بعقبها و كوهها به جهت آنچه ميرسد آدمى را در اداء آن اعمال مشقتها چنان كه ميرسد او را در بالا رفتن عقبات و قطع نمودن آنها .
و فرموده است حضرت امير المؤمنين عليه السّلام كه پيش روى شماها است عقبهء دشوارى و منزلهاى هولناكى كه ناچار بايد گذشت بر آنها و وقوف نمود بر