بگوييد براى چه مبعوث گرديدند ؟ در جوابم گفت : اساس مأموريت و بعثت آنها ، بر ولايت تو و على ابن ابى طالب عليه السّلام استوار بوده است .
بخش سوّم نام مبارك آن جناب بر عرش نوشته شده است .
« 5 » خوارزمى از عبد اللَّه بن مسعود روايت كرده كه پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم فرمود : هنگامى كه آفريدگار جهان ، آدم را آفريد و در او ، روح خويش دميد ، وى عطسه نمود و بىدرنگ زبان به ستايش پروردگار گشود ، خداوند به او فرمود : بندهام مرا ستايش نمودى به عزت و جلالم سوگند ، اگر نه اين بود كه ارادهء آفرينش دو تن از بندگانم دارم ، هرگز تو را نمىآفريدم . عرض كرد پروردگارا آن دو بندهء شايستهات از نسل مناند ؟ فرمود : آرى ، اكنون سر را بلند كن و بنگر چه مىبينى ، آدم ديده را به سوى آسمان باز نمود و بر عرش نوشتهاى به اين عبارت ملاحظه نمود : « خدايى جز خداى يكتا و بىهمتا وجود ندارد ، محمد رسول او و پيامبر رحمت است و على حجّت خدا بر مردم مىباشد ، هر كس عارف به حق على باشد ، طينتش پاكيزه و طيب است و آن كه حق او را انكار نمايد از رحمتم به دور و زيان كار خواهد بود ، به عزتم سوگند ياد مىكنم كه هر كس او را اطاعت كند و فرمانبردار وى باشد ، او را در بهشت جاى دهم گرچه فرضا مرا معصيت كرده باشد و به عزتم سوگند كه اگر كسى از فرمان او تمرّد كند ، گرچه مرا اطاعت نمايد ، او را به آتش قهرم معذّب خواهم نمود » .
هامش
( 5 ) . مناقب خوارزمى ، فصل نوزدهم ، ص 227 .
در اين روايت بر مسألهء ولايت تأكيد دارد مبنى بر اين كه از اركان مهم اسلام ، ولايت است ، در اين حدّ كه اگر كسى تصور كند كه من خدا را اطاعت مىكنم امّا ولايت را نمىپذيرم ، اين اطاعت قبول نيست و بايد در مورد تخلف از امر ولايت ، كيفر بشود و اگر ولايت را بپذيرد و فرضا معصيتى از او سر زند ، خداوند او را خواهد بخشيد و پاداش فرمانبرى به او كرامت مىنمايد .